Dag 2.
Vandaag had ik zoals eerder al gezegd om 09:00 afgesproken met Fu Qi om naar de verboden stad te gaan. Ik had de eerste nacht bijzonder slecht geslapen en ik ben om het uur wakker geweest. Ik had 2 wekkers gezet, maar toch, om de een of de andere reden heb ik me verslapen en ik werd om 9.20 gewekt. Snel snel mijn kop onder de kraan en om 9.30 waren we op pad. Op weg naar de verboden stad. Fu Qi vertelde me dat het makkelijkst was om met de metro te gaan. Ik dacht een paar minuutjes lopen. Nou verkeerd gedacht… eerst 35 minuten lopen naar de metro, vervolgens een dik half uur in de metro en dan nog eens 20 minuten lopen naar de verboden stad. Maar goed eenmaal aangekomen was ik onze heenreis snel vergeten. Wat een mooie bedoeling. Eerst overrompeld door het plein van de hemelse vrede en vervolgens door een buiten muur van 4 meter dik en een meter of 6 hoog. Heel indrukwekkend! Een maal binnen had ik nog geen idee van de omvang. Ik dacht daar zijn we in een uur of 2 wel doorheen, maar we hebben er tot 18.00 rondgelopen en we hadden nog niet alles gezien. Fu Qi vertelde me ook nog eens dat de helft van de stad afgesloten was. Ik heb hier een fotootje of 60 gemaakt. Die voeg ik nog wel toe aan dit verslag.
Na de verboden stad zijn we naar het winkelcentrum gegaan. En ik voelde me net een oostblokker in de westerse wereld. Ik dacht dat ik het begrip groot best goed omschrijven. Nou verkeerd gedacht dus want dit was echt Huge! Wolkenkrabbers als warenhuizen, 6 baanswegen voor voetgangers, echt niet normaal meer. Ik heb hier een engels - chinees woordenboekje gekocht om de taal een klein beetje te leren. Ik vroeg of Fu Qi honger had en ze antwoordde me dat ze me mee zou nemen naar een straat met "Traditional Chinese fast food" prima dacht ik maar zodra we de hoek om waren dacht ik hier wel anders over. Een brede straat met alleen maar kraampjes met hetzelfde assortiment. Levende schorpioenen op een stokkie, maden zo groot als 2 vingers naast elkaar op een stokkie, Darmen aan een stokkie geregen, en dan de gewoonlijke vleessoorten aan een stokkie. Ik heb het veilig gehouden en ik heb hier 2 stokjes schapenvlees genomen. Best lekker maar de kruiden waren erg maar dan ook erg heet! Verdoofde alleen mijn tong dus dat kan ook de reden zijn waarom ik het best lekker vond.
's Avonds thuisgekomen ben ik alleen de straat opgegaan op zoek naar een internet café.ik dacht die zitten hier overal. En alweer mis. Een half uur zoeken en 10 mensen vragen voordat ik er een gevonden had! Ff nieuws lezen, ouders mailen, vrienden mailen enz.. Weinig spannende dingen.
Omdat ik nog niet moe was ben ik daarna in m'n eentje in de taxi gesprongen om het nachtleven van Peking te checken. Was best lachen maar er zijn hier volgens mij meer hoeren kietten dan gewone barretjes. Ik heb een paar biertjes gedronken op het terras en een beetje mensen zitten kijken. (Chinese vrouwen kunnen serieus mooi zijn). Na 4 biertjes had ik het ook wel weer gehad en ik betrapte mezelf erop dat ik onbeschaamd zat te geeuwen. Dus lekker slapen. Morgen heb ik nog niets op de planning staan. Vaak zijn dat de meest interessante dagen dus ik ben benieuwd!
Zondag, de dag zijn Elaine en ik begonnen met een bezoek aan de supermarkt. Een lokale buurtsuper zei Elaine. Haha 3 verdiepingen met zo'n beetje alles wat je je kunt bedenken. Als dit een locale buurtsuper is, dan ben ik benieuwd naar een gewone supermarkt. We hebben wat boodschapjes gedaan en vervolgens zijn Elaine en ik de stad in gegaan naar de zwarte markt. Een gebouw zo groot als de Bijenkorf in Rotterdam vol met handelaren die hun eigen stand hebben. Er was zo'n beetje alles te koop wat je maar kan bedenken. Van digitale camera tot voetbalschoen, en alles er tussenin. Verder hebben we heel de dag door de stad gezworven en zijn veel verschillende winkeltjes ingegaan. 's Avonds hebben we lukraak een restaurant gekozen en ik moet eerlijk toegeven dat ik best nerveus was toen we binnenstapten. Het zag er uit als een woonkamer van een studentenhuis en in de hoek zaten een stel mannen van middelbare leeftijd luidruchtig te discussiëren met meerdere lege liter flessen bier op tafel. Elaine vertelde me dat je hier goed en goedkoop kan eten. En toch was ik nerveus voor wat er komen ging. De eerste dag stond me nog goed bij, toen ik ben gaan lunchen met Caroline. In een goed uitzien restaurant, bestelde kip en kreeg precies de delen kip die ik normaal zou laten staan. Ook de Peking eend was een laag vet die ingepakt leek in een laagje plastic om het vet bijeen te houden. Dus voorzichtig vroeg ik wat er zoal op de kaart stond. Ze begon het voor te lezen en ik begreep er geen reet van, maar ik had niks te verliezen. Ik heb rijst, kip, saus, en groenten besteld. En wat kreeg ik Kung pow chicken. Dit was in tegenstelling tot mijn verwachting ontzettend lekker.
Na het eten zijn we naar huis gegaan omdat de volgende dag de eerste werkdag was. Ik had om 09.00 afgesproken met Caroline, zodat ik het kantoor zou kunnen vinden.
08.45, sms van Caroline dat ze voor de deur staat. Ik had mijn pak aangetrokken en samen vertrokken we naar kantoor. Ik was zondag op het kantoor van Elaine geweest en dat zag er echt super mooi uit. Een gebouw van 31 verdiepingen hoog met verschillende bedrijven erin. Ik had in principe geen verwachtingen van het kantoor maar toen ik binnenkwam was het toch niet wat ik verwacht had. Een gebouw uit de jaren 50, onder het stof, en de gevel leek te bezwijken onder het gewicht van al de airconditioning apparaten aan de buitenkant. Samen met Caroline liep ik naar binnen om naar ons kantoor te gaan. Op de eerste verdieping aan het einde van een gang van een metertje of 200 stond een deur open, ons kantoor. Binnen werd ik ontvangen door Kevin. De directeur van SE-Track. Erg vriendelijke man waarmee ik meteen goed op kon schieten. 's Middags kwam ook meneer Fei langs om kennis te maken. Een erg sympathieke man. Ik heb lang zitten praten met Kevin en de heet Fei over van alles en nog wat. Over sport, verschillen tussen China en Nederland noem maar op. Op het einde van de dag liep ik met een grijns van oor tot oor naar huis. Ik had de eerste dag goed overleefd, heb een positieve indruk gemaakt en heb een beter beeld gekregen van de opdracht hier in China. Terwijl ik over de campus van de universiteit van Beijing liep hoorde ik op de achtergrond het we liedje "all live in a yellow submarine" grijnzen ben ik verder gelopen naar huis. 's Avonds ben ik de stad in gegaan om een reisgids te kopen. Ik had gehoopt dat ik een lonely planet zou kunnen vinden van China en geschreven in het engels. Achterafgezien bleek dit niet haalbaar. Ik had een tip gekregen van mijn collega's waar over de plaats waar ik een reisgids kon kopen. Een warenhuis voor boeken. 8 verdiepingen hoog, alleen maar boeken. Toen ik binnenkwam voelde ik me een beetje machteloos door de omvang van de winkel. Na veel zoeken heb ik nog niet gevonden wat ik wilde hebben. Dan maar iemand vragen. Na een aantal personeelsleden gevraagd te hebben bleken er maar weinig mensen engels te spreken. En toen ik iemand gevonden had die engels sprak wees hij me een reisgids aan in het engels maar alleen over Peking. Van heel China hadden ze geen reisgidsen. Klote, de grootste boekwinkel in Peking en geen reisgidsen van China. Ik besloot om naar buiten te gaan om te kijken of ik ergens anders misschien kans maakte. Toen ik eenmaal goed en wel buiten stond kwam het gevoel van machteloosheid terug. Ik stond op de stoep bij een 7-baans weg. 7 banen heen en 7 banen terug. Midden in de stad! Nergens een zebrapad te ontdekken, en in de verste verte niemand die de weg overstak. Na een paar minuten wandelen kwam ik bij een oversteekplaats. Een brede trap naar beneden en dan onder de weg door. Het eerstvolgende warenhuis binnen gestapt en gevraagd naar de boekenafdeling. De engels sprekende man vertelde me dat ik voor boeken aan de overkant moest zijn! Natuurlijk met zo'n grote boekwinkel in de buurt begint hier niemand een boekwinkeltje…dan maar op z'n oosterhouts: eerst eten. Op zoek naar een Mac kwam ik een grote groep mensen tegen die naar iets stonden te kijken. Er werd hard gelachen om iets dus ik, nieuwsgierig als ik ben, ook maar ff kijken. Op straat stond een plasma televisie met daarop een film van Charlie Chaplin… in het zwart-wit… en er stonden wel 60 man naar te kijken. Ik had zoiets van het zal wel. Uiteindelijk bij de Mac snel een burger naar binnen gewerkt en toen ik buitenkwam stond die zelfde groep mensen nog steeds te lachen om de zwart-wit film. Ik ben maar gaan lopen in de richting van mijn appartement. En na 3 uur lopen! (zonder dat ik het zelf doorhad) stond ik op een steenworp afstand van het appartement. Nog ff naar het internet café om wat mailtjes te versturen en dan maar gaan slapen.
De volgende dag gewerkt, en 's avonds met Caroline weer de stad in voor de reisgids. Dit keer wel gevonden en ik ben in mijn eentje nog wat verder gaan shoppen. Ik werd aangesproken door 2 Chinese studenten die goed engels praatten, blij om een beetje engels te babbelen ben ik een tijdje met ze meegelopen en ze vertelde me dat ze allebei studenten waren aan de kunstacademie in Peking, en dat ze een expositie hielden in een gebouw vlakbij. Ik besloot om er maar eens een kijkje te gaan nemen en ik heb daar een schilderij gekocht op rijstpapier. Een Ying en Yang teken met de vorm van twee vissen. Ik begon honger te krijgen, dus op zoek naar een restaurant in de buurt van het appartement. Ik ben een willekeurig restaurant ingegaan en het bleek een hot pot restaurant te zijn. Ik heb van alles besteld en voor dat ik het wist had ik mijn tafel vol staan met allerlei dingen die ik in de soep kon naaien. Paddestoelen, schapenvlees, kip, pinda's, aardappel, vis, noem maar op. Ik heb hier in mijn eentje echt super lekker gegeten!
De paar dagen daarna heb ik niet echt veel bijzonders gedaan behalve DVD's gekocht en rondgelopen in de buurt.
Het tweede weekeinde was weer een heel avontuur. Zaterdag heb ik om 7.00 afgesproken om samen een groepje collega's naar de chinese muur te gaan dat een mooi uitzicht heeft over een meer. Vroeg opstaan dus. Maar het was het waard hoor! Een klim die me 2 jaar van mijn leven gekost heeft maar het was wel enorm mooi! Overigens dacht ik dat ik een slechte conditie had maar die chinezen zijn in een slechtere staat dan ik! Hahaha. We hadden een trap gehad en de helft van de lui liepen met hun tong al op de schoenen. "we will have a rest" zei er een en nog geen 3 tellen later lag iedereen hijgend op de grond. Echt vaag. Om de 500 meter "a rest" we lache want dat gaf mij de kans om een beetje beter rond te kijken dan op de chinese manier (kijken door de camera en dan snel weer verder) het stuk muur waar we langs naar boven gegaan zijn was een van de oudste stukken muur die er zijn. Sommige delen waren geheel verloren gegaan maar er was nog een stuk dat over een aantal bergen liep. Als je dat wilde zien dan moest je eerst helemaal naar boven. Ik heb hier met de camera van Caroline een hoop foto's gemaakt omdat ik er eentje hoop uit te vergroten om in te lijsten. Zou wel gaaf zijn.
Nadat we weer terug gekomen waren in Peking vertelde Caroline dat we met zijn allen een hapje zouden gaan eten. Lachen, alleen wat gaan we eten. "traditional Chinese Food" zei ze. En ik dacht alleen "oh oh…" Aangezien de chinezen niet de meest hygiënische mensen zijn is het traditionele chinese eten naar mijn mening ook niet echt lekker. Het "verwesterse" chinese eten is erg lekker, maar echt hardcore chinees, das niet echt voor mij. Maar goed, het restaurant. We kwamen binnen met z'n 10en en we kregen een soort woonkamer aangewezen. In het midden een grote ronde tafel met daarop een soort disc die rond kon draaien. Er werd besteld. Alle schalen met eten werden gebracht en geplaatst op de ronddraaiende disc. Als je iets wilde hebben dan begon je gewoon met je chopsticks uit de schaal van je keuze te eten. Wel een heel gezellig principe want er is volle bak interactie met elkaar. In mijn hoofd deelde ik de schalen in onder de categorieën "veilig" en "onveilig" want dat was ook wat ze waren. Bijvoorbeeld, visseningewanden noem ik onveilig, tofu, kip, varken rund en eend noem ik veilig. Koeien darm is weer onveilig terwijl runder maag vreemd genoeg wel weer veilig was. Al met al heb ik wel lekker gegeten!
Summer palace.
Zondag ben ik met Ling en Caroline naar het "summer Palace" gegaan. Eden buitenverblijf van verschillende keizers van verschillende dynastieën. het bestond uit een enorm maar dan ook een enorm groot door mensen aangelegd meer en de paleizen van de keizer. We hebben er een halve dag over gedaan om rond het meer te lopen. Rond het meer zijn namelijk
allerlei verschillende verblijven aangelegd. Toen we ongeveer halverwege ons rondje rond het meer waren begon het te regenen en geen van ons had een jas bij zich, want toen we van huis weggingen scheen de zon nog. Maar goed, regen, klote! Rennen voor wat beschutting maar dat was nog wel even lopen. Eenmaal natgeregend maakte het allemaal niet meer zoveel uit en hebben we de ronde maar op ons gemak afgemaakt.
Na het summer palace, zijn we naar de grootste IT markt gegaan die er te vinden is in China. Ik wilde namelijk een digitale fotocamera kopen. Ze schenen hier vele malen goedkoper te zijn en dus wilde ik er hier eentje kopen. Aangekomen bij het enorme gebouw ( een soort bijenkorf van 31 verdiepingen) waren we net weer een beetje opgedroogd toen het weer begon te regenen. En ik moest nog pinnen! Wij door de regen op zoek naar een pinautomaat. Eerst op de hoek bij de IT markt, niet geschikt voor mijn bank. De volgende 5 minuten westwaarts lopen(door de regen) ook niet geschikt, nog maar 10 minuten verder lopen weer eentje, ook niet geschikt. (Inmiddels zeiknat!) dan maar de andere kant op, voor de mensen met wat minder oriëntatie gevoel, oostwaarts dus. Eerst kwartier om terug te komen bij de IT markt en vervolgens nog eens 10 minuten om bij de eerste pin te komen. En jawel: hij deed het. Ik met mijn geld op zak op weg naar de IT markt. En wat denk je, we komen binnen en naast de deur een geschikte pin automaat! GRRRRR maar goed op zoek naar een camera. Met verschillende mensen gesproken (of liever Caroline heeft gesproken en naar mij vertaald) en mijn keuze was gevallen op de Sony P10. Een prima camera voor 310 euro incl. 1x 32 MB kaart en eentje van 128 MB. Dus wij naar achter(de verkoop afdeling) ik kon de camera ff een beetje uitproberen en toen ik de beslissing gemaakt had om hem te kopen begonnen de problemen. Ik had er een engelse gebruiks aanwijzing bij maar die mocht ik niet meenemen. Ja, dat mocht wel maar dan had ik geen garantie op de camera. En als ik garantie wilde dan kon de engelse gebruiksaanwijzing niet mee…. Hahahaha ik tegen de verkoopster: No warranty No Sale and No English manual No Sale. Ze gaf me nog eens een extra 10 % korting maar het was niet mogelijk. En als ik geen bonnetje hoefde dan ging er nog eens 10% vanaf. Ik vertrouwde het voor geen meter! Snel wegwezen dus. Bij de volgende ging het een stuk beter en hier kregen we nog een betere prijs ook! Engelse gebruiksaanwijzing en garantie, 2 memory sticks, een camera tasje, en een kop koffie van de starbucks (de buurman). Prima geregeld dus! Ik heb nu in ieder geval een camera en ik kan vanaf nu mijn eigen foto's schieten en hoef niet meer de camera van Caroline te lenen.
Koninginnedag ( gecensureerde versie )
Vrijdag 30 april, koninginnedag! Overdag moest ik gewoon werken maar 's avonds zouden Elaine en ik naar de ambassade gaan om te kijken of er een borrel was. En jawel, een grote borrel en iedereen die de portier in het Nederlands begroette mocht naar binnen. Elaine sprak natuurlijk geen woord Nederlands maar toen ik tegen de portier zei dat het mijn vriendin was, was het probleem natuurlijk opgelost. Binnen was het maar een chique bedoeling en het was ook mooi om te zien hoe de ruimte in was gedeeld. Het ambassade personeel en hun aanhang in een gedeelte, de Nederlanders die in Peking werken ergens anders en dan natuurlijk nog de hoek met de reizigers. Ik heb overal een beetje staat mauwen maar de hoek met de reizigers was het meest gezellig. Er waren er een hoop. Een stel uit Rotterdam, die al 19 maanden met hun wereldreis bezig waren, een stel Nederlandse studenten die hier ook stage liepen(stonden in de zelfde hoek) en een stel grieten die de Peking express gedaan hadden. Na de receptie ben ik met die groep (en Elaine natuurlijk) gaan stappen. We waren iedereen al snel kwijt en alleen de meiden van de Peking express, de twee van hun wereldreis en Elaine en ik waren nog over. De avond was ontzettend gezellig, onbeschaamd staan sjansen met de grieten van de Peking express, en veel te veel gezopen! De volgende dag ben ik ook maar binnen gebleven want ik voelde me te brak om naar buiten te gaan.
Zondag 2 mei ben ik vroeg in de ochtend naar het vliegveld gegaan om Lizette op te halen. Precies op de geplande aankomst tijd kwam ze aan dus gelukkig geen problemen. Eerst naar het appartement gegaan om haar spullen af te droppen en zodat ze ff wat bij kon komen van de reis. We hebben ook meteen het programma voor de week besproken. We hebben besloten om vanuit Beijing van alles te gaan ondernemen want reizen naar het zuiden schiet niet op. We hebben besloten om 3 dagen Beijing te doen en 3 dagen buiten Beijing. Binnen Beijing gaan we de Verboden Stad, Summer Palace, Tempel of Heaven en de Thirteen Tombs bezoeken. Buiten Beijing gaan we naar Badaling ( schijnt de mooiste plek van de Chinese muur te zijn) en naar Simatai Hier hebben we een wandeltocht gepland van 10 kilometer die in de lonely planet staat aangeschreven als: "not for the faintharted, unfit or elderly" ben heel benieuwd, maar als de foto's er zijn kan je die vanzelf bekijken.
Vervolgens zijn we de stad in gegaan. Eerst naar het plein van de hemelse vrede en vanuit daar door de kleine staatjes van Beijing op weg naar huis. Onderweg nog even in een van de grote winkelcentra rondgegelopen maar (dacht ik) toch in de richting van het appartement. Na 2 uur gelopen te hebben dacht ik dat we er bijna waren maar toen ik zoiets had van ik pak een taxi, zag ik dat we weer op een steenworp afstand van ons beginpunt verwijderd waren! We hadden in een rondje gelopen! (Tom: Ik wens hier geen commentaar op!!!) hahahaha
De volgende dag heb ik Lizette meegenomen naar de Verboden stad, en dit keer was het iets drukker dan de vorige keer dat ik er was. De tering zeg, het was veel te druk! Als je in een verblijf van de keizer naar binnen wilde kijken moest je ongeveer 20 minuten wachten tussen de naar knoflook stinkende chinezen om iets te zien. Schoot dus echt niet op, en we hebben dan ook alleen naar de gebouwen gekeken. Na de verboden stad zijn we naar Bey-Hai Park gegaan. Een park wat op een heuvel ligt midden in het centrum van de stad en wanneer je die heuvel beklimt een geweldig mooi uitzicht hebt over de verboden stad en de skyline van Peking. Hier hebben we een uurtje lekker in de zon gezeten en ruim de tijd genomen om foto's te maken.
Woensdag.
Vandaag om 04.30 opgestaan om de bus naar Badaling te pakken. Badaling is een plaats waar de Chinese Muur te bezichtigen is. De muur is op deze plek nog het beste intact en deze plaats levert ook de beste panoramische plaatjes op (zeggen ze). En ja, ze hebben gelijk! Adembenemend mooi en het was het dubbel en dwars waard om er zo vroeg voor uit de veren te moeten. Dit is de eerste keer dat ik iets negatiefs over de LP ga zeggen maar ik ga het toch doen: GODVER-DE-GODVER-SE-KLERE-SCHRIJVER!!!!! Zo dat moest er ff uit. Ik zal ff een stukje overnemen uit de LP en dan mijn verhaal vertellen.
"Badaling- Getting there and away" " Probably the best way to get there is to take bus No. 919 from Dengshanmen" next to the subway station Jishuitan. (das vanuit mijn appartement 10 min lopen) "busses leave regularly from 5.30 a.m. the last bus leaves Badaling at 6.30 p.m." " Allow about nine hours for the whole trip"
Nou dachten wij, dat zal wat worden…. Dus wij om 5.30 bij het busstation om de bus nummer 919 te pakken. Eerst hadden we het verkeerde busstation te pakken maar na nog een 20 minuutjes lopen hadden we de halte gevonden.(hoezo eigenwijsheid) Uiteindelijk zaten we om 6.15 in de bus. Tot zover ging het goed maar toen ik even voor mijn eigen gemoedsrust bevestigd wilde hebben dat we in de juiste bus zaten, werd mijn voorgevoel bevestigd. Nee dus! Goed, we zaten al in de bus (die inmiddels al vertrokken was) en we wisten niet wat nu. Gelukkig zat er op dit oh-zo-asociaal vroege tijdstip een meisje die gebrekkig engels sprak en de conductrice uitlegde dat we naar Badaling wilden. Ze zou ons waarschuwen als we over moesten stappen. Na een drie kwartier rijden kregen we het seintje dat we eruit moesten. Toen we uitstapten werden we overvallen door een klein legertje naar knoflook én alcohol stinkende faalhazen die verwaalde toeristen richting muur wilden brengen. Daar trapt sjoerd niet in! Haha. Maar na er een stuk of 10 weggestuurd te hebben keek ik rond en stonden we met z'n 2en langs een snelweg in de middle of no-where. Volhouden sjoerd dacht ik (eigenwijs als ik ben) en na ongeveer 10 minuten stopte er een busje vol met chinezen. Er stapte iemand uit en toen ik die vragend aankeek, kreeg ik niet eens de kans om een woord uit te brengen en verveeld riep ze al :" yes yes… Badaling" Wij die bus in en na nog eens een half uurtje stonden we bij de ingang van het "natuur"park. We hadden de muur al een beetje zien liggen en het zag er veelbelovend uit. Maar wij hadden de 9 uur van de LP nog in ons hoofd, en hadden eerst gedacht dat het de reistijd betrof. (Ligt op de kaar best ver buiten Beijing) Dat kon dus al niet meer en we begonnen ons een beetje zorgen te maken over de afstand die we moesten gaan lopen. (9 uur om het te lopen dan….. )we begonnen aan de tocht met absoluut adembenemende uitzichten. Heb hier 70 foto's gemaakt. Na goed en wel 3 uur lopen hadden we het einde bijna bereikt. Over paden en trappen met een helling van 60% en naar beneden ging het vaak nog steiler. Ik heb geprobeerd om dit op foto vast te leggen maar dat is lastig. Misschien dat je het kunt zien. Na drie en een half uur hadden we het gehaald en uitgeput kwamen we weer bij het beginpunt aan. Nog ff lekker in het zonnetje gezeten, het museum gedaan maar we begrepen nog steeds de 9 uur niet die in de LP stond. Wij maar een bus terug gezocht en wat zien we, misschien wel 60 bussen met het nummer 919! En ze gingen allemaal naar een andere plaats. Eindelijk de bus voor Beijing gevonden en met een uurtje rijden waren we weer in de stad. En we waren terug om 13.15 Als ik dat geweten had dan was ik niet om 4.30 mijn bed uit gekomen dus nog een keertje: GODVER-DE-GODVER-SE-KLERE-SCHRIJVER!!!!!
Het is geen 9 uur lopen, geen 9 uur reizen en bij elkaar is het ook nog geen 7 uur!! Maar goed, het was wel een hele belevenis. We hadden ook nog een wat zwaardere tocht op het programma staan maar die durft Lizette (na vandaag) niet meer aan. Ik ga hem nog wel doen maar er wordt in verschillende reisgidsen gezegd dat het een tocht is die :"Not for the fainthearted" is. Ik moet nog iemand vinden die met me meegaat en anders probeer ik het gewoon alleen. "schijjjjt"