REISVERSLAG GLASGOW (SCHOTLAND)

Zondag, 3 maart ’02
Zonnig en droog
Om ongeveer kwart over twee in de middag vertrokken we samen vanuit Nijmegen, natuurlijk na een lang en warm afscheid van de geliefden en andere achterblijvers. Met de fantastisch mooie rode super-AX vertrekken we richting Ymuiden. Op onze lange reis er naar toe hebben we maar even aangelegd bij de Mc in Veenendaal. Na een voedzame maaltijd door naar Amsterdam waar we pas voor de eerste keer de weg kwijt raakten. Na enig gezoek en nog een file op de koop toe kwamen we om halfvijf aan bij DFDS Seaways in Ymuiden. Na de Paspoortcontrole begon het 15 uur durende feestje op zee……We hadden namelijk een Commodore Class De Luxe kamer tot onze beschikking met de daarbij horende behandeling: als eerste met de auto, langs alle andere wachtenden de boot op. Een enorme hut met minibar, eigen douche en toilet, TV, radio en een goed gevulde minibar. De purser kwam ook nog thee en de krant brengen. ‘s Avonds was er diner waarbij er voor ons plaats aan het raam gereserveerd was. Het eten was prima, tot dan toe geen problemen. Toen we gingen slapen werd het een ander verhaal want door de golven werd je de hele tijd heen en weer geschommeld. Ondanks dat toch redelijk geslapen.

Maandag, 4 maart ’02
Afwisselend regen en zon
Toen we na het ontbijt rond een uur of negen weer aan land gingen zetten we onze reis naar Glasgow weer voort. Nadat we enige malen Newcastle doorgereden hadden vonden we eindelijk de weg richting Carlisle. Het rijden aan de linker kant van de weg ging eigenlijk verbazingwekkend goed. Na Carlisle snel door naar Glasgow en binnen twee uur reden we de parkeerplaats van het Lister house aan Winton Drive 22 op. Hier gaan we drie maanden wonen. Nadat we alles uit de auto gesjouwd hadden snel naar tandheelkunde toe. Voor de eerste keer maar even met de auto…. lekker makkelijk. Na ongeveer 500 meter rijden kwamen we erachter dat we al de hele tijd aan het spookrijden waren. Shit, snel naar links dus. Bij de faculteit aangekomen ontmoeten we Dr. Vince Bissell, hij is ons contact persoon. Dr. Bissell werkt op de afdeling parodontologie (en daar ruikt hij letterlijk ook naar). Na een rondleiding werden we weer weg gestuurd met de boodschap om de volgende dagen het een en ander te regelen met betrekking tot vaccinaties en inschrijvingen. Nadat we wat Italiaans hadden gegeten snel naar huis om de kamers in te gaan richten. De kamers zijn redelijk groot, netjes en schoon. Er is een bed, grote kast, bureau een stoel en een wasbak. De keuken mag er ook wezen, evenals het toilet en de douche. Deze faciliteiten moeten we delen met de andere ganggenoten die er echter niet zijn. ‘s Avonds nog even inkopen doen bij de Safeway aan Byron Road waar ze een parkeergarage hebben, erg makkelijk dus…. Maar niet als je uit Nederland komt en halverwege de parkeergarage een tegenligger tegenkomt die je erop attendeert dat je (alweer) aan de verkeerde kant rijdt. Even achteruit dan maar. De supermarkt is lekker groot, daar gaan we vaker naar toe. We zijn vroeg gaan slapen omdat we allebei de hele dag het gevoel hadden of we nog steeds op zee waren.

Dinsdag 5 maart ’02
Afwisselend regen en zon
Lekker uitslapen tot 9 uur (eigenlijk 8 uur dus). Na een snel ontbijt even de calorieën van de afgelopen dagen eraf joggen en tegelijk de buurt verkennen. We zouden vandaag met de bus proberen of we tandheelkunde konden bereiken. Bij de bushalte aangekomen kwam er na tien minuten een echte dubbeldekker aan. Natuurlijk bovenin zitten en na een kwartiertje reden we tandheelkunde voorbij. Geen probleem! Om twee uur hadden we een afspraak met de nurse van The University Health Service voor de vaccinaties. Bij allebei geen probleem en we stonden binnen 5 minuten weer buiten. Toen moesten we weer naar huis. Logisch denkende mensen gaan ervan uit dat de bus waarmee je bent gekomen je ook weer op de plek afzetten waar je van vertrokken bent. Niet in Glasgow, daar krijg je eerst de rest van de te zien voordat je na een uur weer in de buurt komt. Voor de terugweg moeten we dus maar een alternatief zoeken. Christine heeft inmiddels wat last van haar keel en voelt zich niet al te lekker. Besloten wordt om de rest van de dag lekker te chillen. Na onze eerste echte zelfgemaakte avondmaaltijd (pasta) gaan we naar beneden om tv te kijken en een spelletje yhatzee te spelen (Marc wint, ha ha, yhatzee is een infantiel spelletje). Op tv deze avond lieten ze “Bravehart” zien, dus we hebben gelijk een 3-uur lange geschiedenisles gehad over de Schotse revolutie in de 13e eeuw.

Woensdag 6 maart ’02
Afwisselend regen en zon
Vandaag zijn we om halfnegen opgestaan en na het ontbijt en de drie druppels die uit de douche kwamen in de richting van Dental School gegaan. Daar hebben we als eerste maar eens foto’s gemaakt van wat signs die bij de ingang hingen. Na die gelezen te hebben bleek dat er geen cosmetische tandheelkunde bedreven werd omdat er een tekort aan staf is. Ook wordt agressief van patiënten gedrag jegens de staf niet getolereerd (over de studenten wordt niet gerept). Nadat we de aanmeldingsformulieren hebben opgehaald bij het secretariaat ontmoetten we een oral surgeon die met veel grappen en grollen naar onze situatie informeerde… het lijkt ons wel een geschikte (maar rare) kerel. Toen op naar de Main Gate van de University of Glasgow. Tot onze verbazing waren er hier studenten aan het demonstreren (tegen fascisme). In Nijmegen hebben we dit in de afgelopen 5 jaar nog niet gezien. De campus is een groot terrein met veel mooie oude gebouwen en het Kelvingrove park. Hier hebben we ons studentbewijs in ontvangst genomen. Vanaf nu zijn we echte GLASWEGIAN students! Bij de inschrijving maakten kennis met een Duitse uitwisselingsstudent uit Mainz: Sebastian. We hoorden dat hij met de auto gekomen was…. Daar wilde Christine wel even een slaatje uit slaan, dus vroeg ze of hij (samen met Martin, de tweede Duitse uitwisselingsstudent) ons even thuis af wilden zetten. Al lopend naar de auto kwamen we erachter dat het maar een rare vogel was. We keken elkaar aan en zeiden dat we maar snel een list moesten verzinnen om niet bij hen in de auto te belanden. Uiteindelijk, gelukkig, bleek dat ze echter de andere kant op moesten en we zijn dus met de bus naar huis gegaan. De avond hebben we kennis gemaakt met Esther, ze studeert geneeskunde in Groningen en is nu bezig met haar eindscriptie over gynaecologie in Amsterdam. Omdat er een typisch vrouwenprogramma op de tv was (sex and the city) ben ik maar achter de computer gekropen met dit verslag van vandaag als resultaat. Christine heeft vandaag te horen gekregen dat de zus van Arjen ook zwanger is. Morgen gaan we naar dr. Bissell om over het rooster te babbelen.

Donderdag 7 maart ’02
Zonnig en droog, veel wind
De wekker ging vandaag om half 8 omdat we om negen uur op de faculteit moesten zijn. Daar hebben we samen met dr. Bissell het rooster gemaakt. Hij ging samen met ons het hele gebouw door om met alle docenten te onderhandelen. Het rooster ziet er nu als volgt uit: Ma-mo: vrij Ma-mi: lab en techniekwerk Di-mo: conservatory dentistry (incl kr &br werk=fixed prosthetics) Di-mi: lab en techniekwerk Wo-mo: prosthetics (removable prosthetics) Wo-mi: oral surgery Do-mo oral surgery Do-mi paedodontics Vr-mo: conservatory dentistry Vr-mi vrij Marc heeft gelukkig Christine geïntroduceerd als een Scandinavische dronkenlap, tijdens een kopje thee met de professor en begeleider voor Oral Surgery en Dr. Vince Bissell. Best wel goed geregeld volgens ons! Hard werkendoor de week, een lekker lang weekend om bij te komen en andere leuke dingen te doen. Als we trouwens het rooster niet meer leuk vinden kunnen we zelf modificaties aanbrengen…. Wat wil je nog meer? Toen gingen we maar eens proberen om voor het eerst te internetten. Omdat we bijna een week niet online waren geweest puilden onze mail-boxen uit met post van alle geinteresseerde mensen (ahum). We hebben iedereen maar een mailtje teruggezonden dus na een paar uur waren we pas klaar. Toen moest de schoolfotograaf nog even een foto maken. Deze had ze nodig voor het identiteitsbewijs wat we permanent moeten dragen aan de jas. Na de lunch (weer lekkere baguette gegeten) zijn we naar de tourist information gegaan om allerlei ideeën op te doen. Dat is gelukt, een heleboel folders meegenomen en 4 gratis posters van Glasgow. Het hoofdpostkantoor en het Centraal Station zijn ook gevonden. Dat is wel gelukt. Marc heeft beloofd dat hij binnen een maand moet leren fluiten, en Christine heeft zichzelf uitgeroepen tot een zeer geschikte coach hiervoor.

Vrijdag 8 maart ’02
Eerst zonnig, later bewolkt met motregen
Eindelijk konden we weer een keer uitslapen. Na het ontbijt maar eens afgewassen en de zooi van een oudgangbewoner (lees: een of andere Alah-aanbidder uit Syrië, Sudan of Sri Lanka…. Ongeveer 99% van de bewoners komt uit die regionen) opgeruimd. Inmiddels hebben we een klacht over de douche. Er komen gemiddeld maar drie druppels per minuut uit. David ,the handyman, zou het wel even fiksen. Nu komen er al we tien druppels uit, een hele verbetering. Ik (Marc) ben naar Sauchiehallstreet gegaan om mijn locker te regelen. Bij dr. Bissell kreeg ik de code van de deur naar de kluisjes. Tot nu toe geen troubles, maar de locker die voor mij was bestemd kon helaas niet op slot. Kleinigheidje! Christine heeft de hele morgen op haar kamer tissues zitten volsnuiten. Het gaat nog niet echt veel beter, maar ze gaat gelukkig niet bij de pakken neer zitten. Ondertussen ben ik nog bij The Glasgow Royal Music Hall geweest om een programma te halen. Er zitten wel leuke dingen bij: modern en klassiek. We gaan er zeker een keer naar toe. Tijdens de lunch die ik alleen gebruikte zat ik heel erg remi-alleen mijn broodje te verorberen. Twee oude Glaswegians vonden mij waarschijnlijk zo zielig dat ze mij een krantje aanboden. Om zo de eenzaamheid te verzachten tijdens de lunch. Zo na een paar dagen leer je de faculteit pas een beetje kennen. Het bestaat uit een nieuw¨ en een oud gebouw. Het nieuwe gebouw telt 9 verdiepingen. Elke dag kan je, als je wilt, schone jassen ophalen. De vijfde jaars dragen een soort groene jasjes, de rest witte jassen. Dat soort onderscheid is wel leuk. Verder moeten de mannelijke studenten een stropdas aan. Volgens de staf toon je zo een net en verzorgd uiterlijk. Nette schoenen horen er ook bij. De dames mogen geen spijkerbroek aan(evenals de jongens) maar moeten een pantalonachtige soort broeken dragen. Gelukkig heb ik geen stropdas bij en heeft Christine alleen maar spijkerbroeken bij zich. Christine baalt nu al want er moet verplicht geshopped worden. Op dit moment zijn we plannen aan het maken voor het weekend. We gaan waarschijnlijk naar Loch Lomond. Dit om in de buurt te beginnen. Nu gaan we naar de stad een hapje eten om vervolgens te integreren met de tandheelkundestudenten in hun café: Fire Water, Real music &hard liquor. Vier uur later: we zijn net terug van de stad, na een lekkere maaltijd in een Indiaas restaurant. Marc heeft de traditionele Tandoori mixed grill gehad en Chris de Chicken Punaa of zoiets… Hierna zijn we gelijk naar de pub “Fire Water” gegaan. De eerste die we tegen kwamen is niemand minder dan onze lieve DR. VINCE BISSELL…., Omgeven door leuke, jonge jongens…Christine‘s bedenkingen over the good dokter‘s Sexual preferences zijn weer sterk toegenomen. Er waren inderdaad veel tandheelkunde studenten daar, die na het vertrek van DR. LOVE zijn voorkeur voor jongens bevestigden. MAAAR, ze benadrukte wel allemaal dat hij een hele goede kerel was en dat hij zich altijd netjes gedraagt. We hebben kennis gemaakt met een aantal studenten, en ook met David, een jonge uit het 4e jaar die in september naar Nijmegen komt (Chris: David ziet er heel goed uit, en gelukkig voor hem dat ik een vriendje heb waarvan ik heel veel van hou, en dat ik niet echt op jongere (21) jongens val……). Hij heeft ons het een en ander kunnen vertellen over school en zo, en heeft ons ook geïntroduceerd aan andere tandheelkunde studenten zoals Ally (Christine‘s eerste slimme commentaar: “zoals Ally MacBeal? Uhhh, ik ben maar een dom blondje!). Ally is de nieuwe “School Union President”, preases dus….Na een whisky en een borrel hadden we het wel gezien voor vanavond, en zijn we naar huis gegaan zodat Christine verder kon opknappen en zodat we allebei een beetje wakker zijn voor morgen als we onze eerste Verkenningproject beginnen buiten Glasgow. Loch Lomond, here we come. We hebben een taxi naar huis genomen, want het weer was zeer Glasgow. Voor ongeveer 5 pond werden we in een echte British Taxi naar Winton Hills 90210 gebracht….

Zaterdag, 9 maart ’02
Eerst sneeuw toen zon gevolgd door regen en sneeuw enz, enz, enz
Vanochtend zijn we in de auto gestapt richting het noordoosten. We zijn met de auto langs de westkant van Loch Lomond gereden en hebben in Inverbeg bij een echte Schotse tearoom wat gegeten. Het leek wel of de tijd er stil had gestaan: de ambiance straalde de jaren 60 uit, evenals de mensen die er werkten. Toen verder naar Tarbet. Hier zijn we naar links gegaan om via Arrochar langs Loch Long weer naar het zuiden te gaan. Op het slingerende weggetje was het uitkijken geblazen. Er liepen namelijk letterlijk schapen over de weg…..Dus af en toe even remmen. Ondertussen even gestopt om het Loch van dichtbij te bekijken. Op een of andere manier gaat het bloed van Vikingvrouwen bij het zien van ongerepte natuur sneller kloppen. Ze gaan dan gelijk in de grond wroeten op zoek naar krabben en wat ze al niet meer kunnen vinden. Rare gewoonte. (Chris: Rare gewoonte? Wat raar is, is dat een volwassen man van 1.80 m niet durft een krab van 1 cm vast te houden. Na een half uur overleg heeft Marc de krab (die ondertussen bewusteloos was geraakt) heel even vast gehouden). Marc heeft wel beloofd om een grotere krab die niet bewusteloos is een keer vast te houden voor dat we weg gaan van Glasgow. Na deze ontmoeting met moeder natuur zijn we verder zuidwaarts gereden om zo langs Gare Loch naar Helensburgh te rijden. Toen we daar aankwamen zijn we weer in de richting van Loch Lomond (via Balloch en Gartocharn) gereden met als bestemming Balmaha. Daar zijn we gestopt voor een hele lange wandeling(Chris: WAT? Lange wandeling van 10 minuten?). Toen werd Christine weer gek en begon ze over de natuur en haar jeugd te raaskallen. Misschien is ze vroeger wat tekort gekomen?(Chris: Sorry hoor, hier moet ik weer onderbreken: Ik ben niets tekort gekomen qua natuur in mijn jeugd, maar iemand anders wel!! Het is maart, koud en Marc wil een konijnholletje kapot trappen en vind het helemaal niet erg dat er vuilnis rondslingert in de verder prachtige omgeving….) Rond een uur of 5 zijn we naar Glasgow gereden om boodschappen te doen en om bij te komen van ons spannende avontuur. `s Avonds tv gekeken, ook heeft Christine 3 keer achter elkaar verloren met `vier op een rij` (Chris: Ehem, weer een infantiel spelletje waar ik trouwens Marc LIET winnen anders zou hij niet kunnen slapen en zou hij weer beginnen met huilen en schreeuwen. In tegenstelling tot het echte spel dat we hebben gedaan: Mikado, dat hoge IQ en handvaardigheid vereist. toen kon ik hem niet laten winnen). Rond een uur of twaalf gaan slapen. Wat we morgen gaan doen weten we nog niet precies maar er moet in ieder geval gewassen worden.

Zondag 11 maart ’02
Sneeuw, zon regen en veel wind
Wakker geworden en we zagen dat Glasgow onder een laagje sneeuw lag. Dit verdween snel gezien het slechts een halve centimeter was. Het idee voor vandaag was om te voet door Glasgow naar het Museum of Transportation en het Art-museum te gaan (Argylestreet). Het was een wandeling van ongeveer 35 minuten. Tijdens het lopen viel ons op dat het erg rustig was op straat. Dit kwam omdat de Rangers vandaag tegen de Celtics (Edinburgh) moesten spelen. Het gebouw waar het Art-Museum zat was waanzinnig indrukwekkend, hetgeen erin stond was iets minder. Bij het Transportation Museum was dit juist omgekeerd. Er stonden in het loodsachtig gebouw allerlei vervoersmiddelen door de jaren heen. Natuurlijk was 99 % van britse makelaardij (lekker chauvinistisch). Via Byres Road zijn we uiteindelijk weer terug gegaan naar huis. Eerst werd er natuurlijk geluncht bij onze favoriete broodjeszaak `Subway`. Thuis aangekomen gingen we rusten van de tocht die al met al toch 4 uur in beslag nam. Na het avondeten moest de was gedaan worden…. Dat kunnen we de volgende keer beter niet doen in de huis-wasmachines, want anders hebben we over drie weken geen kleding meer om aan te trekken. De wasmachines in het Listerhuis hebben namelijk de gave om alle nieuwe (en met name de duurste merken) kleding zo te wassen dat ze er totaal geruïneerd uit komen (d.w.z. vol met scheuren en vlekken die er eerst niet in zaten). Wie weet wilde de wasmachine de voor de machine onbekend ogende kledingstukken (lees: Armanibroek, Façonnableshirt en espritshirt) modificeren tot de hier meer bekende kilt! Of in dit geval hoofddoeken, immers bijna alle vrouwen hier in huis dragen die dingen. Na de tragische wasbeurt zijn we tot rust gekomen bij de film Four weddings and a funeral. Nu proberen lekker te slapen en morgen maar eens de verzekering bellen.

Maandag, 11 maart ’02
Zonnig met veel wind, bijna de hele dag droog
Zoals elke ochtend eerst lekker ontbeten. Toen ging Christine proberen te leren. Marc ging zoals het een goede huisvader betaamd boodschappen doen en een telefoonkaart kopen (dit belt een stuk goedkoper, en tja je blijft natuurlijk toch een Nederlander). Met de telefoonkaart heb ik geprobeerd de verzekering in Nederland te bellen om te vragen of er iets van een schadevergoeding in zat. Gelukkig werd deze vraag positief beantwoord door de VVAA. Weer helemaal vrolijk zijn we samen naar de uni gegaan om te mailen. Ook moest ik even bij Dr. Love langs omdat de locker die ik gekregen had kapot was. Na het mailen wilden we naar het sportcentrum gaan om ons in te schrijven. Maar wie kwamen we tegen: Sebastian, our German friend. Hij begon gelijk tegen ons te klagen over zijn reisgenoot en over het feit dat hij zo weinig te doen had. Martin (zijn reisgenoot) schijnt een agressieve alcoholist te zijn volgens Sebastian. Maar welke Duitser is dat eigenlijk niet? Na het gesprekje vond Chris hem eigenlijk wel een beetje zielig en verplichtte mij ongeveer om vriendjes met hem te worden.…Zullen wel weer die moedergevoelens zijn die opspelen. Uiteindelijk zijn we alsnog naar het sportcentrum gegaan en hebben gelijk even rond gekeken. Wow! Wat een ruimte en wat een faciliteiten. Daar kunnen ze bij de KUN nog wat van leren. Thuis aangekomen hebben we lasagne gemaakt. We hadden de lasagne zo geprepareerd dat we hem na het sporten gelijk in de oven konden schuiven. Voor het eten gingen we namelijk voor de eerste keer trainen. Omdat het leren bij Christine ‘s middags niet zo lukte gaat ze het nu nogmaals proberen. Ik ga vanavond maar eens proberen een overhemd te strijken. Wie weet lukt dat wel zonder dat er schade wordt aangericht. We aan vanavond niet te laat slapen want morgen zien we onze eerste patiënten. Spannend!

Dinsdag, 12 maart ’02
Eindelijk hebben we het rijk weer alleen onze buurmannen zijn weer met de noorderzon vertrokken. Om kwart over zeven ging de wekker zodat we zeker op tijd op de faculteit zouden zijn. Voordat we patiënten konden ontvangen moesten we onze kliniekkleding ophalen. We wisten alleen niet waar. Ook wisten we niet op welke verdieping de studentenpraktijk was (dr. Vince had het wel uitgelegd, maar we waren het gewoon weer vergeten (Wij zijn natuurlijk geen familie van Willie Wortel)). Na wat zoeken en vragen aan studenten waren we al met al ruim op tijd in de kliniek. Daar ontmoetten we Dr Hall. Hij is degene die verantwoordelijk is voor het vak conservatory dentistry. Hij legde precies uit wat we moesten doen en hoe we de patiëntmappen konden vinden. Het lezen ervan is nog een verhaal apart want naast het schotse accent in de spreektaal is er volgens ons ook zoiets als een schots handschrift (totaal onleesbaar). Ook legde hij uit hoe we afspraken konden maken. Daarvoor nam hij ons mee naar de receptie. In Nijmegen zouden we dan bij de CPA uitgekomen zijn……dan heb je dus al gelijk vooroordelen. De gedachte dat er ook Schotse Sjannie´s zijn bezorgde ons gelijk nachtmerries. Toen we echter bij de receptie aankwamen sloegen we steil achterover van de vriendelijkheid. Een paar voorbeelden: als jullie geen tijd hebben om de patiënt te bellen doen wij dat wel hoor….en: laat dat afspraakkaartje maar hier liggen, wij zoeken het adres wel op en sturen het kaartje. Nadat we weer bijgekomen waren van onze blackout probeerden we de baliemedewerkster over te halen om mee naar Nijmegen te komen om daar de CPA te reorganiseren…helaas zal dit waarschijnlijk nooit gebeuren. De behandeling van de patiënten gaat hier net zoals in Nijmegen behoudens wat kleinigheden. Er is hier een assistente die de unit voor je reinigt, ook haalt ze als je het vraagt spullen voor je. Het instrumentarium is in grote lijnen ook hetzelfde. Wat echter al wel is opgevallen is dat ze hier met het blauwe hoekstuk polijsten (Groen hoekstuk??? Wat is dat?). Met minimum 1500 toeren dus. Naast brandlucht komt ook de polijstpasta om je oren gevlogen. Schijnt normaal te zijn hier. Ook draag je hier jassen met lange mouwen. Deze zijn zo lang dat je eigenlijk geen handschoenen nodig hebt. De behandeling van de eerste twee patiënten ging goed, we hebben onze eerste effectieve practica gescoord. Na eerste echte schooldag hadden we natuurlijk honger, en gingen we weer “que-en” voor de broodjeszaak. Que-en is schijnbaar een Britse fenomeen; dit houdt in dat mensen heel netjes en consequent in een rij gaan staan. Dus als het druk is loopt de rij zelfs helemaal naar buiten op straat. Altijd een na een achter elkaar, en niet naast elkaar. Zie je het voor je, een rij uit de deur bij de Harmonie op St. Anna?? Hierna moest Christine nieuwe schoenen hebben (ECHT!!!), voor op zaal. Zonder dat Marc het door had, werd hij meegesleept door de Shopping-streets of Glasgow. Christine ging natuurlijk bijna schuimbekken toen ze bij de ingang van Shopping center “Fraiser” kwam; merkkleding en schoenen van onder andere Gucci, DKNY en natuurlijk het favoriete merk PRADA!!!! Arjen was ineens tijdelijk vergeten!!!! Deze avond, na dat Marc zijn finger afgeseden had tijdens koken, hebben we ook uitstekend gegeten en de rest van de avond zal er gechilled worden.

Woensdag 13 maart ’02
Zonnig, 4-8 graden, definitief geen normaal Glasgow weer!
Vandaag zijn we weer vroeg op voor een nieuwe, leerzame dag op school; eerst prosthetics, dan oral surgery. Van wat we vandaag hebben gezien, moeten we nog even bijkomen… Voor prosthetics hebben we allebei onze eigen patiënt gekregen. Er moet een VP boven en PP onder gemaakt worden. Er was hier niet sprake van eerst intake of anamnese en dat soort shit, maar hup gelijk beginnen met afdrukken voor de modellen voor individuele lepels. Hier zou de zeer conservatief ingerichte staf van Nijmegen helemaal van schuimbekken. Maar goed, hier in Glasgow mengt de staf zelfs alginaat voor je. We moesten de alginaatafdrukken natuurlijk gelijk uitgieten. Toen we in de pauze naar de techniekhoek (lab) gingen was deze al dicht. Hier in glasgow moeten de studenten al hun techniekwerk zelf doen. Dit onder begeleiding van de docent die daar dan aanwezig is. We gingen toen maar op zoek naar de Glaswegian heer van Lokven, want `s middags hadden we geen tijd voor het uitgieten. Er moest dus wat geregeld worden. Toen we Mr Broad gevonden hadden twijfelde hij geen moment en ging samen met ons het lab speciaal openen om ons daarna zelfs te assisteren bij het uitgieten van de modellen. Waar hij het meest over in zat was of we wel tijd hadden gehad om te lunchen….Tijdens het uitgieten was het een grote lol. Vrouwonvriendelijke grappen vlogen in het rond. Hij vroeg zich werkelijk af waar Chris zo goed had leren roeren en schoonmaken (inkoppertje)…in de keuken natuurlijk. `S middags was misschien nog wel erger dan in de morgen. Dr Still (we love dr. Still) hoort ons inziens niet in Glasgow Dental hospital maar hoort thuis in Glasgow MENTAL hospital en dan niet als stafflid. Het spreekwoord “waar je mee omgaat, daarmee wordt je besmet” is hier zeker van toepassing want de hele afdeling (incl. zusters en anesthesist) is even raar. We zien in Nijmegen de hoofdzuster nog niet met een reanimatie-oefen-pop achter de deur staan op een manier waarop het lijkt alsof de pop leeft en erge tandpijn heeft. Iedereen (incl de kaakchirurg) lag onder tafel van het lachen. Tot overmaat van ramp bleef ze maar doorgaan! Je moet weten dat de afdeling eigenlijk zeer serieus werk doet, namelijk het trekken van tandjes bij zeer kleine kindjes onder algehele narcose. Wat er hier verder allemaal gebeurt zal later uitgebreid aan bod komen als we zelf daar aan het werk gaan. Na trainen en avondeten kregen we alweer een surprise: new neighbours. En wel degene die je niet wilt hebben. Twee heren (desperate in need of contact) uit Saoedi-Arabië. Ze praten honderd uit, niet tegen Christine want zij is vrouw. Als een van hen later langs Chris loopt confisqueert hij haar slippers: hij heeft geen schoenen aan en had ze dus even nodig. Helemaal perplex kwam de arme meid bij mij uithuilen omdat ze nu deze slippers niet meer kon dragen. Wie weet wat er ondertussen met de slippers is gebeurd. Gelukkig is het inmiddels bedtijd geworden en kunnen we de slaapkamerdeur op slot doen.

Donderdag 14 maart ’02
Koud, zonnig en droog.
Weer een drukke dag op school. Christine is sinds 6 uur vanochtend wakker geweest omdat ze geen oordoppen heeft! Haar nieuwe buurman is gelukkig een brave moslim die zijn ochtendgebed (duurt ongeveer 20 minuten) luidruchtig uitzingt (Chris: ik vind het niet echt zingen, maar een beetje janken: “aaaahhhlllaaaa, ik heb er zoeeennnn hekel aan om vroeeeeg op te staaaaan voor mijn alllahhh gebed…allllaaaaahhh). Lister house is dan ook een oud gebouw, en is waarschijnlijk gebouwd voordat moslims hier naar toe begonnen te komen en voor de tijd van geluid isolatie. Slimmerik Marc had oordoppen in en heeft dus lekker uit kunnen slapen tot half acht!! Maar Marc´s ochtend is ook niet helemaal vlekkenloos verlopen: (hou in gedachten dat zijn kleren opgegeten waren toen de moslim-wasmachine zijn werk had gedaan..): in de British dubbeldekker lijn 11 gaan we boven in zitten. Het was best druk dus moesten we achterin gaan zitten. Het is niet de high society van Glasgow die hier zitten!! Iemand had met een viltstift iets op de stoelen geschreven, maar omdat de gladde stoelen ook donker zijn viel dit niet op, dus Marc ging lekker zitten. Nog niets vermoedend gaan we naar de uni voor Oral Surgery. Chris naar de OK voor GA en Marc naar de poli. Daar was er een patiënt die aan Marc iets vroeg over zijn broek. Door het Glaswegian dialect dacht Marc dat hij het over de zijzakken op zijn broek ging en antwoordde vrolijk: This is Dutch Fashion…OK, de patiënt is naar huis gegaan en gaat waarschijnlijk nooit naar Nederland! De staf van de poli heeft Marc later erop geattendeerd dat zijn hele ASS vol zat met graffiti…Gelukkig moet ik nog de hele dag, dacht Marc…Voor detail zie foto’s!! Als Marc nog een beetje geluk heeft na deze drie maanden kan hij naar Nederland komen in zijn onderbroek en sokken! Academisch gezien, is de dag zeer leerzaam geweest. Christine heeft haar eerste extracties in Schotland gedaan. Ongeveer 20, bij kinderen onder algehele narcose. Dit alles onder zeer goede begeleiding. Marc was op dat moment aan het kijken op de poli (met de reet vol tatoos…) hoe hij daar de volgende keer te werk moet gaan. ‘s Middags, na een heerlijke sandwich bij Subway, was het tijd voor onze eerst kindertandheelkundeles. We krijgen hier privé-les van professor Welbury. Hij heeft ons een aantal patiënten laten onderzoeken (intake) om achteraf alles nog eens rustig te bespreken. Daar leer je nog eens wat van. Dit om kwart voor vijf als in Nijmegen alle docenten al in de startblokken staan om met illegale snelheden naar huis te scheuren. Naast veel cariës hebben we gevallen van amelogenesis imperfecta en trauma-verkleuringen gezien. Ook kwam er een patiëntje met een mesiodens langs. Toen we naar huis gingen vond Chris het nog nodig om even haar beschermbril kapot te trappen. Marc vond het leuk om zijn sleutels op de uni te laten liggen zodat hij nog een extra keer terug kon. Verder was het wel een geslaagde dag.

Vrijdag, 15 maart ’02
Zeer koud, motregen
Vandaag gelukkig geen moslimgejank bij het ochtendkrieken. Wel zat er een Duitser in onze schoolbus. Het was Sebastian die duidelijk zin in de nieuwe dag had. De hele bus kon namelijk meegenieten van wat hij zei. Eenmaal op tandheelkunde aangekomen hebben we twee patiënten behandeld. `s Middags hadden we vrij. We gingen naar huis om even wat bij te komen. In die tijd heb ik even met First Buscompanie gebeld. Misschien is er een kans op schadevergoeding voor mijn broek. Voor de avond hadden we met onze Duitse bruder afgesproken om wat te gaan borrelen. Zo gezegd zo gedaan. Rond een uur of zeven waren we in de Fire Water, er waren ook nog een aantal andere tandheelkundestudenten maar echt integreren zat er vandaag niet in. Na een paar drankjes zijn we samen met Sebastian naar buiten gegaan met de intentie om wat te gaan eten. Echter aan tafel voelde Chris zich niet zo lekker. We vluchtten dus maar weer snel naar buiten. Ze voelde zich toen al weer al wat beter. Christine stelde voor om dan lekker rustig naar de film te gaan. We hebben Ocean´s eleven gezien. Zeer de moeite waard. Aan het eind van de film werd Chris echt niet lekker en is half kotsend de zaal uitgerend (ze heeft nog net het toilet gered). Na de film zijn we met de auto naar huis gegaan en heb ik unsere freund nog even naar huis gebracht (een half uur achter de bus aangereden omdat hij niet precies wist waar hij woonde). Wat ik nog bijna vergeet in alle consternatie is dat ik nog wat levenslessen heb gehad van Mohammed Ali… whatever. Waar het allemaal over ging ben ik bewust vergeten. Na een half uur aanhoren vond ik het welletjes en ben weggevlucht. By the way, het is wel heel toevallig dat Chris juist nu ziek wordt. Naar onze bescheiden mening probeert hij (Al Qaida-lid) haar te vergiftigen omdat ze vrouw is en geen hoofddoek draagt.

Zaterdag 16 maart ’02
Motregen en zon
Lekker uitgeslapen tot ongeveer 11 uur. Daarna is Christine gaan leren en ben ik naar de stad gegaan om mijn schoenen te laten verzolen en om een nieuw batterijtje in mijn horloge te laten zetten. Dat laatste ging niet zo makkelijk. Nadat ze het nieuwe batterijtje erin hadden gezet was er ineens een wijzer los. Beetje raar. Nu moet hij opgestuurd worden om te kijken of het allemaal nog wel reparabel is. Dit duurt een slordige maand! Tot die tijd helaas geen horloge. ‘s Middags zijn we wat calorieën gaan verbranden in het sportcentrum. We kwamen er achter dat er bij ons ook nog en universitair sportcentrum moet zitten. Ze hebben er in Glasgow schijnbaar drie. We konden het sportcentrum bij ons jammer genoeg niet vinden (bij het zoeken weer spook gereden, ik denk dat ik het nooit zal leren). Het avondeten hebben we in de stad genuttigd. We konden niet reserveren omdat het druk was. Overal in de binnenstad was het druk. Op de bonnefooi gegaan en gelukkig was er gelijk plaats in de pizzeria waar we heen wikden gaan. Daarna nog wat van het avondleven downtown genoten. Om middernacht is het gewoon net zo druk als rondom het middaguur.

Zondag 17 maart ’02
Droog en zonnig weer
Alweer lekker uitgeslapen en rond 12 uur ontbeten. Christine was echter al vanaf 9 uur (volgens eigen zeggen) aan het studeren. Rond een uur of half twee naar de Botanic Gardens gegaan om weer eens een keer cultureel te doen. Het is een groot park waar veel mensen hun zondag doorbrengen….In negen van de tien gevallen met hun hond. Christine heeft het over “English and their pets”. Ze zijn gewoon helemaal gek van dieren die Schotten. In het park staan twee enorme oude glazen kassen met van allerlei in- en uitheemse plantensoorten erin. Het ademt een typisch oude sfeer uit. We hebben er een ijsje gekocht en zijn toen weer richting huis gegaan. Toch ongeveer twee uur weggeweest. Op de terugweg viel ons op dat er regelmatig auto’s langs de weg staan waar mensen in zitten te wachten. Waarop lijkt onduidelijk. Wij konden althans niet bedenken waarom iemand in een woonwijk in zijn auto blijft zitten. Omdat we geen eten meer in huis hadden zijn we maar boodschappen gaan doen. Zelfs op zondag is de supermarkt tot 22.00 uur open. Vanavond gaan we de Engelse film “The Full Monty” bekijken.

Maandag, 18 maart ’02
Alweer mooi weer
Vanochtend even naar Mrs Cunningham gegaan. Zij beheert het huis. Daar heb ik even de printer gebruikt om mijn brief voor de busmaatschappij uit te printen. Daarna samen even thuis gelunched waarna we voor wat labwerk naar de uni gingen. Mr broad heeft ons begeleid bij ons techniekwerk. We zijn er samen met onze Duitse vrienden. Eigenlijk hebben we dus alweer privé-les. Mr. Broad had al snel door dat de Duitsers elkaar niet mochten en vertelde ons later dan ook wat hij dacht. We zeiden dat het bij ons eigenlijk ook zo was. Alleen kunnen wij beter de schijn ophouden. Mr. Broad vroeg aan mij of ik in het vervolg toch wel een stropdas wilde dragen. In het lab is het verplicht voor de mannelijke studenten. De vrouwen mogen geen t-shirts met opdruk dragen onder hun witte jas. Christine liet gelijk haar t-shirt met opdruk zien: WARNING: Contents will explode when provoked. Dat mag dus niet. Na een alleraardigste middag maar weer op huis aangegaan om nu samen te leren. Van Elke heb ik de tentamenstof van module 560 opgestuurd gekregen. Alleen nu voor de volgende keer ergens een tie vandaan halen….Maar even naar huis opbellen.

Dinsdag 19 maart ’02
Regen, regen en tot slot nog meer regen. Daarna droog (toen gingen we slapen)
Vanochtend tevergeefs op de bus gewacht. Er kwamen heel veel bussen voorbij maar ze stopten niet. Misschien stonken we wel. Maar daar is dan ook een reden voor…De douche werkt nog steeds niet optimaal. Toen Christine uiteindelijk bijna voor de bus sprong konden we instappen. We begonnen met patiëntenbehandeling vandaag. Er waren twee patiënten afgesproken dus konden we aan de slag. Eerst lieve oude mevrouw MacAuslan. Zij is één grote buccale caviteit. En gelukkig voor Marc was er een vulling uit gevallen, die toevallig ook de pijler is voor haar onderprothese. Eigenlijk was er ongeveer 3 micrometer van de wortel over, dus..shit, we moeten nadenken! Zelf! Wij, Kwik en Kwek. Maar goed, Christine had gelukkig (dacht ze) een nieuw patiënt om 1045, dus lekker overlaten aan Marc, al dat denken. Maar wat kreeg Christine in de stoel? De Olympic Winner of The Most Possible Disabel Patiënt. We moeten een vrij lang stukje lopen naar de kliniek van de wachtkamer. Om 12:03 zat de patiënt eindelijk in de stoel. En gelukkig kon hij niet echt in de stoel liggen want het is een voorwaarde dat Olympic Winners geen goede slikmusclatuur mogen hebben dus lekker “ghghhhehghhgh” als je hem te ver achterover legt. Genoeg gepraat over patiëntjes! Zullen we misschien iets meer vertellen over onze beste Deutsche Freunden? Makkelijk: Gestoorde, psychopaten, idioten, agressieve alcoholisten. Denken zelf dat ze op Brad Pitt lijken (hallo?), ADHD-irritante imbecielen enz… Min of meer, ja, Duits. Maar verder was het wel weer gezellig bij Mr. Broad, onze privé-leraar Lab-techniekwerk. Ontwerpen van frames en kunstharsprothesen kunnen Kwik en Kwek inmiddels wel! Na een smakeloos (eerste mislukte maaltijd), pasta-spinazie gerecht, is Marc lekker gaan sporten om zijn Goddelijk lichaam strak te houden voor Elke. Christine heeft al een Goddelijk lichaam dus zij kon lekker thuis blijven om over eten te dromen. En een beetje te leren. Ze bloed inmiddels precisie-verankeringen en dergelijke uit haar oren. Verder is er niet zoveel gebeurd vanavond. Alleen probeerde Ashraf Mohammed zijn diepvriespizza af te bakken in de magnetron. The poor old lad. Na wat aanwijzingen hebben we hem overtuigd dat hij het beter met de oven kan proberen. Morgen maar ´ns vragen of de pizza van Mustek Ali ook echt gesmaakt heeft.

Woensdag 20 maart ’02
Bewolkt met later regen
Deze morgen hebben we definitieve afdrukken gemaakt voor de pp-patiënten. Het ging wonder boven wonder goed, want randafvorming gaat hier net iets anders (Als er maar was aan de randen zit is het goed). Daarna moesten de afdrukken natuurlijk uitgegoten worden. Op naar Mr. Broad (we love him) tijdens het uitgieten bood hij aan ons vrijdagochtend nu eens precies uit te leggen wat we hier in Schotland moesten zien. Marc had vanmiddag praktijk in de GA (General Anesthetics), en heeft ongeveer 20 tandjes uit de monden van arme, lieve kinderen die onder narcose waren gebracht (Ik zou ook onder narcose willen als Marc aan de slag zou moeten bij mij…). Maar het ging goed met de Butcher, nu heeft hij inmiddels wel een beetje ervaring opgedaan in de wereld van extracties. Christine heeft een poging gedaan om te leren vanmiddag maar ze heeft een leer-dipje! Na gezellig boodschappen hebben we lekkere taco’s gegeten en een beetje gelachen omdat Mustafa Abdullahahaha zijn (onafgebakken) diepvries pizza in de koelkast heeft gezet. Hij zschnapt njiet helemal. Maar daar kan hij natuurlijk niks aan doen. Hij is een brave moslim is die het koken overlaat aan mensen (vrouwen) die daar iets van weten. Want sinds we het hebben over creatief zijn met eten…..Dan is Christine het wel! Zie bijgestuurde foto’s….Marc heeft ook een poging gedaan om creatief te zijn. Het enige wat daar over gezegd kan worden is dat als je een keer een piemel wilt kerven van een wortel moet je wel een beetje anatomie kennen. Christine stelde voor dat Marc vanavond zijn broek moet laten zakken en eens goed moet gaan kijken, want er zaten grove anatomische fouten in zijn “CREATIE”. Omdat Christine zo goed heeft opgelet tijdens anatomieles was er uiteindelijk wel een leuk resultaat…(Again, see pictures)!

Donderdag 21 maart ’02
Weer regenachtig weer
De dag begon vandaag goed met een overstroming op het topdeck van de bus. Hoe is dat mogelijk, zal je jezelf wellicht afvragen. Vraag het niet aan ons, ik verwijs weer naar het Kwik en Kwek effect. Wij weten niet hoe er in godsnaam 400 liter water op de vloer van een bus terecht kan komen. Wel kunnen we bijvoegen dat de staat van de bussen niet eerste klasse is, dit in tegenstelling tot het naam van de busmaatschappij: FIRST! En vergeet de broek van Marc niet (zie foto van zijn broek). Vanochtend was Marc weer de Butcher of Small Childeren, en begon met de eerste extractie. Aan het eind, toen de tand er uit kwam, kwam er ook nog iets anders mee…..Een lading bloed. Eén keer raden welke richting het uitspoot: precies die kant waar de oral surgeon stond. Laat hij nu net een hagelwitte bloes aanhebben. Inmiddels is het een hagelwitte bloes met rode (bloed)vlekken. Nadat ik mijn excuus had aangeboden zij hij dat het niet zo erg was. Het was toch maar een 400pound-kostende-bloes. Maar the good old chap was niet voor een gat te vangen. Twee minuten later had hij al een nieuwe bloes aan. Klaar voor de tweede extractie die hij zelf deed. Je raadt het al, nu floepte de geëxtraheerde tand uit de tang precies op zijn schone bloes. Hahahahaha. Verder geen problemen deze ochtend. Het blijft alleen raar gevoel dat er kinderen met een volledig melkgebitje naar binnen komen en zonder weer weg gaan. In de middag gingen we weer kinderen bekijken met allerlei on-Nederlandse klachtenpatronen (zoals heel, heel veel cariës). Ook nu weer hebben we geen schokkende dingen gezien. We raken inmiddels al gewend aan het feit dat 66% van de Glaswegian kids voor hun vijfde levensjaar al tandbederf hebben. Het is zelfs zo dat 25 % van de kinderen die in Schotland onder narcose gaan een tandheelkundige behandeling ondergaan, met name extracties. Vanavond moet er geleerd worden voor de aankomende tentamens. Het enige dat Christine nog te melden heeft is dat ze een steeds grotere hekel krijgt aan twee bepaalde Duitse mensen die toevallig ook hier in Glasgow verblijven.

Vrijdag 22 maart ’02
Bewolkt en droog
Deze morgen zijn we zoals gewoonlijk door de weeks vroeg opgestaan zodat we om ongeveer 9 uur op de faculteit konden zijn. In Glasgow zijn er patiënten die kronen nodig hebben. Dankzij de NHS (wat alles vergoed) is het voor ons mogelijk om in en onlays te maken. Dat kun je bij Paultje (Plasmans) niet leren. Ook leer je bij hem niet dat je op een molaar met apicale zwarting een kroonpreparatie maakt. So, good things and bad things in Glasgow! De middag ging Chris leren in de bieb terwijl ik samen met Sebastian de middag doorbracht onder het genot van een kopje koffie bij de mac. Hij vertelde dat hij min of meer compleet onder psychiatrische hulp stond in Duitsland. Hij vertelde dat hij hologrammen zag nadat hij een bijna-dood-ervaring had ervaren. Hoe moet je als nuchtere Hollander daar op reageren? Ik zou niet weten hoe? Verder vertelde hij wat wetenswaardigheden over vrouwen waarover ik jullie niet zal lastig vallen. Ook over het feit dat hij zo geweldig was en precies weet hoe het leven in elkaar zit zal ik jullie niet lastig vallen. Het enige dat jullie moeten weten is dat je behoorlijk met je oren zit te flapperen als je dit soort dingen van een bepaald individu hoort. Ik zal er verder geen woorden aan vuil maken. In de avond ging Christine weer leren. Ik had beloofd aan Sebastian dat ik met hem uit zou gaan. Dit was in tegenstelling tot de middag zeer aangenaam. Geen gezeik over levenslessen, filosofie of andere dingen. Gewoon lekker praten over de Engelse (lelijke) vrouwen en andere mannenzaken alles onder het genot van enkele biertjes. In Nederland ga je pas uit rond een uur of elf. Hier is dat een beetje anders. Rond een uur of één hoor je al dat de eersten naar de Pub gaan. Wij gingen rond een uur of half acht. Gelijk druk dan. En ook gezellig. Het enige verschil is dat je tussen allerlei buitenlanders staat te dansen als een soort zombie (net als R.Razenb. voor intimi). Maar daar raak je snel aangewend, zeker als je enige alcoholische versnaperingen op hebt. Nadat we een tijdje hebben staan wachten voor een taxi(netjes in een lange rij) om naar huis te gaan ben ik rond een uur of één gaan slapen. Dezelfde avond heeft Christine ook een levensles gehad van onze buurman Saddam, maar dan in de vorm van Koranles, het duurde bijna twee uur (toch een beetje interessant, let op, straks kom ik echt terug met een hoofddoek). Een echte moslim moet schoon zijn voor het bidden en ze maken hun tanden schoon met een stokje. Richting Mekka met de kont in de lucht (dit werd gedemonstreerd) laat je zien dat je onderdanig bent voor Allah. Onze lieve buurman Osama Trash-Bin heeft Christine geleerd dat er geen andere God is dan Allah, en dat Jesus maar slechts een profeet is. Goed, les geeindigd en Omar Bulla zal een vertaling van de koran in het engels opsturen naar de kleine Godsverlaten meisje uit Noorwegen (SERIEUS!!). Kwik en Kwek hebben trouwens ook vanavond laten zien dat ze niet de scherpste messen uit de la zijn: toen Marc wegging liet hij zijn sleutel achter zodat Chris af en toe met de computer kon spelen. Maar de sleutel moet je natuurlijk ook hebben om binnen te komen beneden. Omdat Marc ging stappen zullen de meeste mensen denken dat het slim is om de sleutel mee te nemen zodat de thuisblijvers (Chris) lekker kunnen gaan slapen. Gelukkig kan Kwek (Marc) door deuren diffunderen, dus geen probleem.

Zaterdag 23 maart ’02
Bewolkt weer, droog
Een beetje uitslapen om een kater te voorkomen was vanochtend wel op zijn plaats. Voor mij om de alcohol van gisteren te verwerken, voor Christine om alle moslim- verhalen te verwerken. Rond een uur of twaalf waren we klaar om de dag met open armen te ontvangen. Dus daar gingen we dan. Chris ging leren en ik ging maar weer wat calorietjes verbranden. Op het sportcentrum kun je echt van alles doen (zoals al eerder gezegd). Er staat daar ook een weegschaal, dus even wegen…..Tot mijn grote schrik 2 kilo erbij, shit. Het schotse leven (en de kookkunsten van Chris) zijn gevaarlijk. Vandaag is de eerste dag van onze paasvakantie die twee weken duurt. We zullen eerst nog wel een beetje leren voor de aankomende tentamens, maar deze twee weken zullen we ook wel weer wat van het mooie Schotland zien. Wat precies is nog niet bekend. Komende maandagavond komen de ouders van Christine langs, we zullen dus wel samen de boel gaan verkennen. Christine wil per se dat ik mee ga (ze zit de hele tijd te jammeren dat ze een hele week met haar ouders zit opgescheept??). Om mij over te halen heeft ze zelfs geld aangeboden. Ik denk dat ik er nog maar eens over moet denken of ik überhaupt wel mee wil. Om de avond een beetje door te komen wilde we een hapje gaan eten downtown en een filmpje pakken. Het eten was een goede start alleen was de film een beetje heel erg “strange”. De titel van de film is ”The Royal Tenenbaums. We zijn allebei wel wat vaags gewend maar dit sloeg werkelijk alles. Rond een uur of half één weer lekker naar bed. We leven nu een beetje een nonnenleven volgens Christine maar na het tentamengedoe is dat afgelopen.

Zondag 24 maart ’02
Bewolkt en regen
Leren, leren en nog eens leren. Dat was vandaag het motto. We hebben dus niet zoveel gedaan. Behalve dan ons uitstapje naar de supermarkt. Christine was natuurlijk al vroeg op en verraste mij met een ontbijt met een ei en verse jus. Meer valt er vandaag echt niet te zeggen. Beetje een baaldag.

Maandag 25 maart ’02
Eerst regen daarna onbewolkt en daarna weer bewolkt
Christine is vanochtend naar de faculteit gegaan om te leren voor haar tentamen. Na morgen is ze er eindelijk mee klaar. Dan mag ik gaan stressen voor mijn tentamen. In de middag kwamen de ouders van Chris aan en zijn we naar het hotel gegaan waar ze verblijven. In het hotel liepen een paar dikke slecht geklede vrouwen met drie kilo verf en andere make-up op hum lichaam. Om mij te testen vroeg christine of ik misschien wist waar ze vandaan kwamen. Ik had geen idee maar nadat ik drie woorden hoorde die zij zeiden wist ik al genoeg. Ze kwamen natuurlijk uit de old U. S. of A. Volgens Christine zagen ze er typisch Amerikaans uit. Verderop in het hotel, op weg naar Christine´s ouders zag ik in de verte een man en vrouw lopen. Hij had een grote bontjas aan en een jachtgeweer in zijn hand. Hij sleepte ook een dode ijsbeer achter zich aan. De vrouw droeg een jas gemaakt van eland-huid met bijpassende laarzen van walvisleder. Aan Christine`s reactie kon ik zien dat we haar ouders gevonden hadden. Onder de jas van papa kwam nog een meisje gekropen (ze leek een beetje op Pipi Langkous).Dit moest haar zus zijn. Na allerlei Noorse welkomstgroeten zijn we naar buiten gegaan, op zoek naar een restaurantje. Daar hebben we gezellig gegeten met onder andere leuke verhalen van paps over vroeger. Het grappige is dat er binnen één minuut Noors Engels en Nederlands gesproken wordt. Op weg terug naar het hotel ging vader nog een goede daad doen. Hij gaf wat geld aan een zwerver. Paps was alleen even vergeten dat we in Glasgow waren….Hier heeft een zwerver niet zoveel aan Noorse Kronen. We zijn met zijn drieen naar Winton drive gegaan want Chris haar zus logeert hier(onze eerste illegale sleep-over!). In de avond nog wat gestudeerd en naar de Oscars-uitreiking gekeken. Christine moest nog wat laatste puntjes op de I zetten voor haar tentamen.

Dinsdag 26 maart ’02
Lekker weer met flink wat zon (hoe bestaat het, het lijkt wel lente!)
Na afleggen van het laatste gedeelte van tentamen 460 is Chris weer opzoek gegaan naar de rest van de familie Kwek (misschien meer The Addams Family). Ze zaten te wachten op de brave dochter (die inmiddels tentamen 460 ongeveer 356 009 keer heeft gedaan, maar voor hun is het natuurlijk maar de derde keer!). Het was nu tijd voor het eerste officiële bezoek aan Castle of Winton, waar the Duke and Dutchess of Retards momentarly are residing…De rechter hand van Bin Laden en Saddam Hussein zijn met de oosten wind vertrokken vandaag. Er moet waarschijnlijk een aanslag gepleegd worden (hopelijk niet in Edinbourgh, want daar gaan we morgen naar toe!). Weer het rijk voor ons zelf, White Power to people who eat pigs and love Jesus. “There is no God but Allah- my scottish Ars..” Na een rondleiding in the Palace, zijn we met z’n alle in de limo van King Marc naar de stad gegaan om weer culinair te gaan genieten. Hierna hebben we weer een film gepakt, en behalve de laatste 15 minuten was het een redelijke film (a beautiful Mind). Marc heeft het heel goed volgehouden met the Drake family, and kan na een luie dag lekker gaan slapen (hij heeft vanmiddag nog wel zijn goddelijke lichaam getraind).

Woensdag 27 maart
Alweer mooi weer, ongelofelijk
Vanochtend zijn we voor een vakantiedag vroeg opgestaan. We zouden immers naar Edinburgh gaan. Alleen was christine zo leuk om roet in het eten te gooien. Voor de verandering was ze haar portemonnee kwijt, duhhhu. Volgens Chris lag het ding in haar locker op de uni. Helaas geen knip daar. Toen maar naar haar ouders gegaan om alsnog naar Edinburgh te gaan. Het was jammer genoeg al laat na al het zoeken, bovendien was Christine niet meer te genieten. Ze wilde naar huis om daar te zoeken (want daar had ze eigenlijk niet goed gezocht). Gelukkig was de portemonnee zo gevonden: het is namelijk nooit een ontzettende teringzooi op haar kamer! Uiteindelijk zijn we in Glasgow gebleven, om als eerste een bezoek te brengen aan het “Puppet and Mask museum”, die in onze staat ligt. Dit is inmiddels het enige poppen en masker museum in het hele UK. Achteraf bleek het een heel apart museum te zijn… We werden aan de deur gegroet door de manager. Het bleek meer een opleidingcentrum te zijn voor toekomstige puppet-masters (?). Er worden onder andere maskers en poppen gemaakt (special effects voor britse films). De baby uit Trainspotting is hier gemaakt en was toevallig nu hier voor reparatie. We hebben hem gezien! Ook andere maskers werd aan ons getoond en we hebben zelfs een paar kunnen proberen! (zie fotos). Hierna lekker na de botanic gardens en hierna naar The transport museum en aansluitend naar het Glasgow science museum. Leuk hoor een beetje cultuur! Na al het lopen moesten we natuurlijk een beetje uitrusten en zijn we naar huis gegaan. Alleen bleek Marc in een heel vervelend buitje te zijn en moest Chris hem een beetje op zijn nummer zetten. Omdat Marc heel zwak is en Chris heel sterk, kan er makkelijk een marshmellow in zijn neus gestopt worden…En hierna in de mond! Later in de avond lekker Mexicaans gegeten, en toen naar huis om uit te rusten van zo een culturele dag. Morgen dan maar proberen om naar Edinburgh te gaan.

Donderdag 28 maart ’02
Een zonnige lekkere dag
Zou het er vandaag dan echt van komen….Zouden we naar Edinburgh gaan? Ja hoor, om elf uur zaten we in de trein met bestemming Edinburgh.

Eerder die ochtend hebben we de familie Jonsgar even fort tandheelkunde laten zien. Ook moesten we nog even naar Nijmegen mailen omdat het met de tentamens natuurlijk niet in een keer goed kon gaan. Maar er is gezegd dat alles voor M560 dinsdag aanstaande geregeld zou zijn. We zullen wel zien. Enfin nu wat over ons tripje. Edinburgh is een heel mooie stad met veel indrukwekkende oude gebouwen en natuurlijk veel toeristen, waaronder veel Amerikanen (zie foto). Een bezoek aan de stad impliceert het bedwingen van de heuvel waar Edinburgh Castle op ligt. Maar het is zeker de moeite waard. Je waant je gelijk in een lang vervlogen tijd. Eigenlijk kan je er wel een dag spenderen, maar wij zijn na een paar uur de rest van de stad ook nog gaan verkennen. Via de Royal Mile (High Street) zijn we uitgekomen bij het Museum of Childhood waar we ook even hebben rondgesnuffeld. De moeder van Christine was er bijna niet weg te slaan maar toen we haar eindelijk weggelokt hadden met wat verhalen over leuke winkels kwam ze mee.

Daarna richting downtown waar we per ongeluk een tentoonstelling van Star Wars tegen kwamen. Nadat we gelabeld waren (met een starwars-sticker) mochten we er rondneuzen. Er waren van allerlei dingen zoals filmattributen, kleding, productiemodellen van robots e.d. te zien. Ook was er de mogelijkheid om zelf even in de rol van alien te kruipen (zie foto’s).

Nadat we in een schots cafeetje hadden gegeten zijn we uitgeput maar voldaan weer richting Glasgow gegaan…..Niet voordat we een kwartier extra op de trein hebben moeten wachten, want hier hebben ze óók al vertraging.

Vrijdag 29 maart ’02
Het lijkt hier wel de Côte d`Azur: zon, zon en nog eens zon
Eigenlijk zouden de damens vandaag gaan shoppen maar omdat het morgen waarschijnlijk gaat regenen besloten we om vandaag even de natuur in te trekken. We zouden naar het Isle of Arren gaan. Dus wij met z´n allen in de streched AX (niet omdat ie zo groot is maar eerder door de zware belading van 5 personen) in de richting van de ferry naar het eiland. Maar….zoals bijna altijd bij de familie Kwek kon dat niet in een keer goed gaan. De ferry was 30 minuten voor onze aankomst al vertrokken en de volgende ferry ging te laat weg. We moesten dus iets anders verzinnen om de dag door te komen. Na lang wikken en wegen kwam christine met het idee om naar Ayr te gaan…..Om er te lunchen! Na de lunch wilde Christine niet meer verder want ze was spontaan verliefd geworden op de ober. Het enige waar ze het over had was trouwen(?)…Met wie laten we maar even in het midden (later vertelde ze dat ze het over ene Arjen had). Uiteindelijk zijn we naar Culzean gegaan war er een park was met een Kasteel (alweer) direct aan zee, de North Channal. Erg mooi allemaal de foto’s vertellen genoeg.

Hier zou je eigenlijk ook de hele dag kunnen doorbrengen. Wij hebben er een beetje gewandeld en de familie jonsgar hebben mij gedwongen krabben vast te houden…Een hele shokerende ervaring!….Niet de krab maar vier vikingen die helemaal gek worden als ze zee ruiken. Zoals eerder al gemeld gaan ze dan in de grond wroeten naar alles wat leeft. Natuurlijk zijn er hier ook weer fotootjes gemaakt die alles mooi illustreren. In de avond zijn we met zijn allen naar de film E.T. gegaan de nieuwe versie. We hadden erna geen zin meer om ons te gaan bezatten on de stad. Misschien morgen?

Zaterdag 30 maart ’02
Alweer lekker weer
Dit was weer een typische dag voor Kwik en Kwek. Vandaag ging Kwik (Chris) shoppen met haar moeder en zusje. Pappa ging ook mee maar deed dit meer als verplichting. Het is iets wat goede vaders doen. Kwek (Marc) ging vandaag leren, maar zoals altijd kon het natuurlijk niet in een keer goed gaan. Toen Chris en Thérèse weg waren wilde ik gaan leren. Ondertussen zou ik wat kleren in de wasmachine doen. Het enige probleem was dat het wasmiddel en de te leren aantekeningen in de kamer van Christine lagen…..En zij was er verdomxxxxx niet. Dus dacht Marc dan bel ik haar toch even. Alleen was het nummer van Chris´ mobiele mij (Marc) niet bekend. Dan maar even Elke bellen, zij weet immers alles. Zo gezegd zo gedaan. Nadat ik Christine aan de lijn had gehad ben ik met de auto naar de stad gegaan om de sleutel van haar kamer op te halen. Nadat ik geparkeerd had om op zoek ging naar Chris stond er ineens een parkeerpolitieagent (my favourite) een bon te schrijven. Klaarblijkelijk stond ik ergens waar ik niet mocht staan. Heel zielig en met slecht engels heb ik de politieagent overtuigt dat ik het niet expres deed (hahaha)….I am from Holland, and I know nothing. Het werkt bijna altijd. Nadat ik de sleutel van Chris had gekregen kon ik uiteindelijk toch gaan leren en gaan wassen. Oké, dat was mijn middag. Die van Christine ging iets anders: shoppen, shoppen, shoppen, Gucci, Prada, G-string, tasje, schoenen en ga zo maar door. Volgens mij heeft ze zich wel vermaakt. In de avond was ik uitgenodigd om samen met de familie Jonsgar te gaan dineren in de stad. Heel gezellig. Op dit moment zijn we heel even thuis omdat Chris zich even moet opfrissen. Dit door de lange shop-dag en de taxirit naar huis. Aan de rijstijl van de chauffeur kon je afleiden de taxichauffeur dronken en stoned tegelijk was. Dus als we vanavond moeten kotsen komt het door de taxichauffeur, en niet door ONS overmatig drankgebruik. Nu gaan we weer even terug naar de stad om even de week af te tanken. Voor details verwijs ik naar de commentaren die hoogstwaarschijnlijk over een uur of 4 a 5 arriveren….Tabee. Hier zijn we weer….Na een paar alcoholische versnaperingen….En we hebben honger, heel veel honger. Daarom maakt Chris een oven-pizza klaar. Het enige probleem is dat de pizza niet erg lijkt op de afbeelding op de doos. Stelletje oplichters! Het was wel gezellig vanavond. We zijn eerst naar de Edwards gegaan en toen naar de Australische disco Walkabout. Uiteindelijk zijn we bij de Garage gestrand waar we nog wat hebben gedronken en gedanst. Om ons heen stonden wat ranzige stelletjes te zoenen en andere dingen met elkaar te doen. Daar zullen we het verder maar niet over hebben. Het enige wat we erover kwijt willen is dat het een enorme vleesmarkt is. Daar doen wij niet aan mee! Wij drinken liever een Gin-tonic of nog liever twee. Nu volgt er wat commentaar van Fru Jonsgar: Edward´s-tres chique, Walkabout- groot, leuk druk en lekker dansen, en uiteindelijk Garage- voor studenten, ook groot en een verdieping met verschillende muziek en drankjes. Verder kan ik nu niet echt typen want ik ben bijna sneeuwblind en smedenblind (ok, dat zijn uitdrukkingen in het Noors die waarschijnlijk nergens op slaan in het Nederlands, maar ik kan er niks aan doen, ik nigcht wetten..). We hebben een uur verloren vannacht want het wordt weer zomertijd en daar baal ik van want dat is minder slapen! Maar nu lekker eten en dan slapen (hopen dat Dhr. Kater er niet is morgen want ik moet nog een dag met mijn ouders doorbrengen en dat is kater genoeg!!!!

Zondag 31 maart ’02
Eerst bewolkt daarna toch nog mooi weer
We hebben vannacht veel te kort geslapen want we moesten er weer vroeg uit om naar het Pollok House te gaan. Het ligt ongeveer 10 minuten zuidelijk van Glasgow. Het is een groot Schots landhuis wat nog net zo is als het 100 jaar terug was. Inclusief de in klederdracht gehulde staf. Het was leuk om te zien. Het is hier heel gewoon dat mensen hun huis showen. Dit is natuurlijk om zo wat extra te verdienen en de kosten te drukken. Er zijn weer heel wat foto's gemaakt daar. Daarna moest de moeder van Christine op de trein in de richting van Manchester. De achterblijvers gingen nog een keertje Glasgow bekijken. Nu met de toeristenbus. Dit is een dubbeldekker zonder dak, zodat je alles goed kan zien. De buschauffeur was traditioneel gekleed in een kilt (zoals het hoort, Chris: ik had helaas niet de gelegenheid om er even onder te kijken).

We hebben ook nog een bezoekje aan The Gallery of Modern Art gebracht. In de namiddag zijn we even gaan rusten van het heftige ochtendprogramma. Rond een uur of half zeven terug naar de stad voor het laatste avondmaal met pa en Therese. Het was erg lekker en pappa had nog een kadootje… Tijdens het eten bestelde pa een whiskey en een water. Hij kreeg het water in een hel klein karafje. Ik zei gelijk dat het een dingetje was wat je als volgt kan betitelen: L.V.T. (leuk voor thuis). Toen we na het eten weer naar buiten gingen zei de vader van christine…Alsjeblieft (en toverde het karafje uit zijn jaszak), en voegde er aan toe dat het kannetje op deze manier gelijk veel meer (emotionele) waarde heeft. Zeer leuk! Toen afscheid genomen en weer naar Winton Drive gegaan om ons te gaan voorbereiden op tentamen 560. Pa en therese moeten morgen al om half vijf opstaan om naar het vliegveld te gaan. Dan draaien wij ons nog een keer om in onze (eenpersoons)bedden. Christine moest wel even huilen bij het vertrek van haar familie. Ze vond het echt vervelend dat ze weer naar huis gaan. Serieus, echt waar!

Maandag 1 april ’02
Eerst bewolkt toen zon en regen
Vandaag hebben we niets meegemaakt….Grapje, één april, kikker in je bil! Nee, vandaag heb ik (Marc) geleerd voor het tentamen van morgen en Christine zou vanavond gaan leren (aldus haarzelf). Maar bij Chris ging het leren niet zo lekker, eerder gezegd ging het leren lekker niet. Haar kamer is inmiddels wel opgeruimd, ze heeft getraind en haar nagels zijn gelakt. Ook is ze weer helemaal op de hooste van alle belangrijke roddels in de wereld. In de UK zijn ze volgens Chris de koningen van de paparazzi en roddels over alle celebreties. Het is dus een wat saaie dag geweest vandaag.

Dinsdag 2 april ’02
Bewolkt en zonnig weer
Vandaag tentamen 560 dus…Dr. Bissell had heel veel moeite gedaan om voor ons te regelen dat we op een juiste manier en volgens protocol het tentamen konden afleggen…Duuuhhhhh- dus niet; gewoon gezellig samen met ze tweeen op een kleine kamer zonder toezicht. Je zou denken dat het dan allemaal ijskoud gecalculeerd is door Chris om NIET TE GAAN LEREN. Maar zo zit ze niet in elkaar. Een beetje raar, maar wie vertrouwd nou het verstand (verstand?) van Marc? Ik doe lekker tentamen 560 een andere keer. Na een half uur waren we klaar, en Marc ging zelfs eerder weg dan Chris omdat zij meer tijd nodig had om de vragen op te schijven voor de volgende keer. Daarna naar huis en inpakken want we wilden vandaag weg. Waar wisten we niet maar gewoon in de auto stappen en wegwezen. De route werd als volgt: richting Tarbet aan de westkant van Loch lomond, dan via de A83 naar Inveraray waar we nog een Castel hebben gezien (nu beginnen ze allemaal een beetje op elkaar te lijken hoor!), toen via de A 819, hierna op de A85 richting het oosten. Daar hebben we de scenicroute genomen langs de Glen Orchy tot dat we weer terecht kwamen op de A82 richting Fort William. Dit was echt door de Highlands rijden. De natuur was prachtig met vele bergen enz. Uiteindelijk zijn we in Fort William aangekomen en hebben gelijk een leuke B+B gevonden voor 15 pond per nacht. Nu hadden we natuurlijk honger want we waren al 6 uur onderweg geweest. Na een geslaagde maaltijd even een wandeling maken in het kleine dorp aan de voet van de hoogste berg in Schotland, Ben Levis.

Uiteindelijk zijn we beland in een kroeg waar alleen de plaatselijke idioten kwamen. Met wat discolampen en harde muziek probeerde ze het wat gezelliger te maken, dachten wij. Maar het was voor iets anders bedoeld….Karaoke! Een aantal mensen stond gelijk in de rij. We zullen ze even noemen: de zeer knappe schisisvrouw, de man die op een vrouw leek en toch ook een vrouw was en last but not least de schotse Max Stel (=leraar) in retarded version. We stonden op het punt (na 5 whisky’s) om zelf ook te gaan zingen maar helaas was het al bijna 12 uur. Om 12 uur moeten we thuis zijn omdat dan de voordeur op slot gaat. We hebben hier een avondklok waarvoor we thuis moeten zijn! Dat is maar goed ook anders waren we waarschijnlijk nooit meer thuis gekomen, het was zo gezellig in de pub.

woensdag 3 april ’02
Bewolkt, regen in Fort William
Droog, zonnig en mistig noordwaards van Ben Levis.
Vandaag moesten we vroeg opstaan voor de ontbijt, om 8 uur. Dat is natuurlijk geen tijd voor een mens. Het enige wat het een beetje goed kan maken is een echt English Breakfast: gebakken eieren, bacon, worst en rösti. Marc moest weer aan zijn gevoelige buik denken dus dan maar een beetje corn flakes (yohoo, lets go crazy!!) De plannen voor vandaag waren nog niet helemaal vastgelegd dus gewoon in de auto stappen en kijken waar de AX ons zou brengen. We zijn eerst via de A82 terechtgekomen bij de voet van een berg naast Ben Levis, noord oost van Fort William. Hier hebben we de gondel naar boven genomen (600 m). boven aan gekomen zijn we weer naar beneden gewandeld. Onderweg lekker lunchen in de natuur, vers broodje van Safeway met Nutella! We hebben hier ongeveer 3 uur over gedaan. De reis ging daarna verder door de Great Glen en vervolgens langs de oostkant van LOCH NESS.

Ok, nu was er genoeg gepraat over het zogenaamde monster Nessie. Sherloc Holmes en Nancy Drew (Kwik en Kwek dus) hebben het mysterie opgelost: er is geen monster. Ze hebben alles geprobeerd om het monster te provoceren: spugen in het water, fluiten (dat moest natuurlijk Nancy doen, want Sherloc kan dat niet), stenen gegooid, en ze zijn zelfs tot de drastiche maatregel gekomen om hun eigen stinkende voeten in het water te steken. Door de met mos en schimmel geïnfecteerde voeten van Nancy en Sherloc zou je denken dat alle levende wezens binnen no time spontaan uit het water zouden springen, maar geen monster dus.

Na de goed gelukte Loch Ness-expeditie zijn we in een nieuw BB geland in Inverness, the capital of the Highlands. Hier hebben we de avond doorgebracht op een rustige manier omdat we de hele dag weer heel inspannend hebben doorgebracht. Morgen gaan we weer verder met onze, inmiddels al twee dagen durende rondreis door het noorden van Schotland

Donderdag 4 april ’02
Nog steeds een strak blauwe hemel en ongeveer 18 graden
Na het ontwaken deze morgen en het verorberen van het (Engelse) ontbijt zijn we weer in de auto gestapt om wat leuke dingen te gaan ondernemen. Als eerste doel zijn we naar Strathpeffer gereden via de A9 (dit vanuit Inverness). Toen we na een klein half uurtje daar arriveerden om de wereldberoemde waterbronnen met helende werking te bewonderen kwamen we tot de conclusie dat ze helaas dicht waren. Aan de toestand van de huisvesting van de bronnen konden we opmaken dat ze voorlopig ook niet open gingen. Het gebouw was volledig verpauperd! Jammer maar helaas……Dan maar weer in de AX richting Inverness terug om daar het Culloden Battlefield te bewonderen. Hier heeft de laatste veldslag plaatsgevonden op Britse grond. Het waren de Schotten (Jacobites en heel veel andere clans) die er vochten tegen de Engelsen. Maar zoveel te zien was er eigenlijk niet. Behalve dan een aantal mannen in ouderwetse schotse kleding uit de tijd van de veldslag. Helaas waren het geen Schotten maar idiote Amerikanan die waarschijnlijk wel weer een bet-bet-bet-overgrootvaders hier hebben gehad. Wel even lekker gelopen onder de stralende zon. Toen op naar de Clava Cairns. Dit is het Schotse Stone Henge. Ze weten hier zelfs wat het is. Het is een oude begraafplaats zoals de Nederlandse Hunnebedden. Hier hebben we even een theepauze ingelast. Toen weer vlug verder naar Fort George. Dit fort is een schitterend voorbeeld van hoe de Britten vroeger zich prepareerden om de oorlog tot een goed eind te brengen. Grappig genoeg is het fort nooit gebruikt omdat de oorlog met de Jacobites al voorbij was toen het fort gereed kwam. Vanuit het fort haad je een m ooi overzicht op zee. Je kan er zelfs dolfijnen zien. Wij hebben er een zeehond gezien. Helemaal uitgeput van twee weken cultuur zijn we weer in de limo gestapt met Glasgow, via Aviemore, Perth en Stirling als bestemming. Nadat we thuis waren en tot de conclusie gekomen waren dat de AX-limo naast exclusief, comfortabel en snel ook nog eens zuinig kan rijden (bijna 1 op 20 gemiddeld) zijn we de avond wat gaan luieren. En over luieren gesproken…..Over onze nieuwe ganggenoten, Ying en Yang uit China (twee meisjes), hebben we het nog niet gehad. Goed, wij dachten in ieder geval geen moslims, koranles en bidden om zes uur `s morgens. Chop en Souy worden wel ongesteld en ze kunnen niet zo goed Engels spreken. Dus zij weten natuurlijk niet dat bloedige maandverbandjes en bloedig wc-papier in de speciale bak moet. Ook al hebben de Chinezen veel traditie en geschiedenis, het is geen gewoonte om de bloedige zooi met klontjes in te pakken in papier of zo. Dus dat lag daar lekker in het zicht in de prullenbak in de wc. Maar goed, Hong en Kong zijn verder wel twee aardige spleetogen. En volgens mij kunnen ze goed koken. Althans als Babi en Pangang aan het kokkerellen zijn ruikt het altijd wel goed……Zal het verse bloed wel zijn of zo.

Vrijdag, 5 april ’02
Lekker weer, zonnig.
Eindelijk uitslapen, dan lekker trainen en hierna douchen. De douche is eindelijk gemaakt!!! Hierna zijn we naar de stad gegaan om even te gaan e-mailen op school en daarna: SHOPPEN!!!! Marc heeft het nooit aan zijn vrienden verteld maar hij wil eigenlijk een vrouw zijn want dan hoef je geen goede reden te hebben om te gaan shoppen. En Marc LOVES SHOPPING FOR SHOES…hij zou er duizend paar kunnen kopen. En kleren, en tassen en haar-dingetjes en geurtjes en crèmepjes en ….oops, loopt een beetje uit de hand hier! Uiteindelijk MOESTEN we naar huis omdat de winkels dicht gingen en we honger hadden (eten heeft ook hoge prioriteit). Ik, Chris, ben natuurlijk heel zuinig en heb maar de schoenen nodig die ik om mijn voeten heb, en ik heb helemaal geen koopdrang of eetstoornis. Dat heeft alleen Marc. Met een kleine vangst, zijn we naar huis gegaan om lekkere Chili con carne te gaan eten. Ping en Pong zijn ook gezellig thuis. Marc krijgt trouwens nooit post en ik heb natuurlijk elke dag minstens 13099 brieven in mijn brieven bus…Dat komt omdat ik zoveel vrienden heb die de hele tijd aan mij denken, ook krijg ik elke dag stapels brieven van Arjen!

Zaterdag 6 april ’02
Stralend weer
Omdat de dag alweer zo mooi is konden we natuurlijk niet binnen blijven. We zijn dus in de auto gestapt met bestemming Balmaha. Hier zijn we gaan wandelen met een mooi uitzicht op Loch Lomond. Tijdens de lunch heeft Christine even de kaart bestudeerd. Na lang wikken en wegen is ze erachter: Nessie leeft niet in Loch Ness maar in Loch Lomond! Hij (of volgens Chris: zij) is via allerlei Lochen en de zee via via in Loch Lomond terecht gekomen. Vast omdat het hier veel mooier en rustiger is. Na de wandeling zijn we gaan kijken of we een bootje konden huren. Dit hebben we nog niet gedaan, misschien voor later. De rest van de middag hebben we lekker op het terras gezeten in de stralende zon. We zijn nog net niet verbrand. Deze avond hebben we omgedoopt tot kliekjesavond. Alles wat in de diepvries zat hebben we opgegeten. Chris: Hier is Marc opvallend genoeg iets vergeten te vertellen!!! Tijdens het wandelen hebben we op meerdere plekken kikkervisjes gezien. Ik beleef dit feit als een mooi teken van de lente. Alles komt weer tot leven (het heeft ook een beetje jeugdsentiment: er waren altijd kikkervisjes in de lente waar ik woonde). Leuk in de natuur wandelen en genieten, TOT DAT “SON OF SATAN” IN ZIJN HOOFD KRIJGT DAT HET NIET DE DAG VAN DE KIKKERVISJES IS MAAR MEER DE DAG VAN KILL de KIKKERVISJES. Met grote stenen gaat hij de kikkervisjes bombarderen en vermoorden als een bloeddorstige terrorist! Dit vind ik niet leuk en ik zal nooit meer met Marc praten. Ik ben trouwens wel verbrand in mijn gezicht, maar ja, ik hoef maar aan de zon te denken en ik ben al verbrand. En ik heb vandaag maar 12.455 brieven gehad en Marc helemaal geen.

Zondag 7 april ’02
Onbewolkt en lekker weer
Vanochtend kwam The Energy Train langs Winton Hills en dus moesten we mee om te sporten. Na een goede workout moest Christine alweer shoppen (Chris: Alweer??? Marc weet niet waar hij het over heeft. Een vrouw heeft behoeften, en een van die behoeften is shoppen. Het is even natuurlijk als water drinken of poepen. Terwijl Marc zijn tijd heeft verspild aan een dom spelletje heb ik bijvoorbeeld een nieuw bikini gekocht. Ik heb ook nieuwe kleding om mijn vriendje die morgen komt, lekker te verleiden. Ik kom in ieder geval met vangst naar huis). Wat ze allemaal in de stad doet weet ik niet maar één ding was wel zeker: Marc ging zeker niet mee naar de stad! (Chris: misschien had je toch mee moeten gaan Marc, want je hebt het nodig. Jouw kleren hebben het zwaar gehad hier in Schotland, en we weten allemaal dat sommige kleren van jou zelfs dood zijn gegaan) Om de tijd een beetje te doden ging ik maar een echte Schotse sport beoefenen. Dat moet dus golf zijn. Yes, indeed. Vlakbij is er een oefenterrein waar je een balletje kan slaan. Best wel leuk om af en toe te doen, je kan er goed je agressie in kwijt (Chris: Want agressie heeft Marc meer dan genoeg van, dat heb ik nu na 5 weken echt moeten voelen..). Daarna moest de Bentley A(rnage)X maar eens in het zonnetje gezet worden. Lekker door de wasstraat en even de binnenkant stofzuigen, de dagwaarde is gelijk verdubbeld tot 10 pounds.

Maandag 8 april ’02
Lekker weer
Vanochtend heeft Marc uitgeslapen terwijl Chris is gaan hardlopen in de buurt. Vanmiddag hadden we eindelijk weer eens wat “school”. Na wat techniekwerk zijn we naar huis gegaan. Na het avondeten zijn we Arjen (vriendje van Christine) op gaan halen van het vliegveld. Het ligt ongeveer 16 kilometer van ons huis. Nadat we weer thuis aangekomen waren is Arjen stiekem naar binnen gesneaked.

Dinsdag 9 april ’02
Lekker weer in de avond een spatje regen
Vanochtend vroeg opgestaan om naar de faculteit te gaan voor het behandelen van patiënten. In de middag wat geluncht met Arjen. Hij heeft de hele ochtend door Glasgow rond gezworven op zoek naar een leuke winkel…Die open was. Omdat vandaag Queen-mum begraven werd waren alle winkels dicht. `s Middags heeft Arjen samen met ons techniekwerk gedaan in het lab met Mr. Broad. Voor Arjen ging het zo de eerste keer best wel goed. Nu is tandheelkunde eigenlijk niet veel meer dan loodgietertje spelen op de vierkante centimeter….Dat kan elke sukkel. Nadat we lekker gedineerd hadden bij Kentucky F.C. zijn we wat gaan drinken in de Fire-water. Zeer amusant allemaal. Wat er voor de rest allemaal gebeurd is kun je beter aan Arjen vragen. Hij heeft alles opgenomen met zijn videocamera.

Woensdag 10 april ’02
Bewolkt weer en iets kouder
Vanochtend zijn we weer voor dag en dauw opgestaan om naar de Accidents & Emergency afdeling te gaan om daar wat rond te neuzen. Toen we er aankwamen hoorden we dat onze begeleider, Mr Sharkey, ziek was. We hadden nu dus de morgen vrij. We zijn naar huis gegaan om wat “huiswerk” te doen. Plannen voor onze patiënten schrijven. In de middag zijn we weer naar school gegaan voor het woensdagmiddagprograma. Chris heeft weer als slager gewerkt en heeft 30 tandjes getrokken. Marc heeft slechts één tand getrokken. Toen de patiënt, Curry Punjab, erachter kwam dat ik geen tandarts maar slechts een student was wilde hij gelijk niet meer door mij behandeld worden. Na tussenkomst van een staflid en met veel pressie van haar mocht ik toch de tand trekken. Na de extractie zij de patiënt tegen het staflid dat hij bang was dat er complicaties zouden ontstaan als een “onervaren” student de extractie zou doen. Hij was bijvoorbeeld bang dat hij een hersen-abces zou krijgen. De tandarts verzekerde dat zij voor 100 % in zou staan voor zo´n complicatie zelfs als het een rechtzaak zou worden. In de avond kreeg Christine te horen dat zij haar M460 gehaald had. Ze is nu ook doctorandus en/of Master of Science! Elke komt vanavond ook aan op Glasgow Airport, alleen belde ze al op dat ze voor vertrek al wist dat ze een half uur vertraging had. Wat een pech voor haar….dat wordt waarschijnlijk nachtwerk.

Donderdag 11 april ’02
Bewolkt en regen
Christine is vanochtend als enige vroeg opgestaan om op school te beulen. De rest is lekker in bed blijven liggen. In de middag hebben wij (Chris en Marc) kindertjes lopen pesten. Vandaag hebben we het meest lelijke meisje van de wereld gezien. Ze was nog dik ook! Arjen en Elke hebben samen de toerist uitgehangen in de stad. Met zijn tweeen in de toeristenbus ´s Avonds hebben we gezellig Mexicaans gegeten. Volgens Arjen was het niet echt gezellig maar megagezellig. Christine vond het zelfs omegagezellig! Daarna hebben Marc en Elke de koopavond benut terwijl Chris en Arjen de avond samen benut hebben.

Vrijdag 12 april ’02
Bewolkt en af en toe zon
Vandaag heeft Chris een inlay geplaatst met de voortreffelijke assistentie van Marc. Daarna heeft Marc bij de patiënt nog een klein gaatje gevuld met de voortreffelijke assistentie van Chris. Arjen en Elke hebben ´s morgens weer de toerist uitgehangen. Dit keer hebben ze zelfs boven in de cabriobus vertoefd. Na een welverdiende lunch zijn we met zijn allen naar de City Chambers gegaan voor een rondleiding. Na een uurtje wisten we er alles van. We hebben zelfs op de plek van de burgermeester gezeten, hier heet deze persoon de provoost. Nadien hebben we wederom geshopped terwijl Arjen en Chris thuis weer gingen “uitrusten”. Na een zelfgemaakte voedzame avondmaaltijd.

Zaterdag 13 april ’02
Zeer zonnig en een wolkje hier en daar
Omdat het vandaag lekker weer zou worden zijn we met zijn viertjes naar The Isle of Arran (Isle of Arjen???) gegaan. We hebben gehoord dat je er alle soorten natuur uit heel Schotland daar samen kan vinden. Na een ontbijtje met een eitje (geleend van Bruce en Lee want ze hadden genoeg eieren in de koelkast staan, 27 eieren om precies te zijn) zijn we naar de ferry gegaan die ons in een klein uurtje er naar toe zou brengen. We zijn het hele eiland over gecrosst, een eerste stop was Blackwaterfoot waar we een wandeling hebben gemaakt op het strand. Het weer was nog steeds lekker maar een beetje bewolkt. Naar het zuiden toe leek het als of er daar mooier weer was dus zijn we terug gegaan om weer in de AX verder te rijden. Arjen heeft onderweg een botje gevonden en omdat we allemaal medisch opgeleid zijn konden we natuurlijk concluderen dat het om een menselijk bot ging, en dat de butler de schuldige was, met de kaarsenstandaard in de keuken. …HUH??? Ok, van al dat crossen heen en weer, hadden we natuurlijk honger gekregen en zijn we op zoek gegaan naar een geschikte TEAROOM.

Het enige probleem was natuurlijk dat we in the middle of nowhere waren en dat er waarschijnlijk niet zoveel van te kiezen was. Toevallig hebben we een klein paradijs op aarde (op Arran in dit geval) gevonden, waar het teahouse een klein achtertuin had. Het was er heel mooi en het eten was lekker. Na het eten hebben we nog een strandje gevonden (Kildonan). Hier heeft Elke en krab vastgehouden (moest van Chris) en dat ging heel goed. Na een paar minuten hysterisch gillen heeft ze een krab (2 micrometer diameter) vastgehouden. Laten we nou niet vergeten hoe het met Marc ging toen hij een krab ging vasthouden; eerst een overhaaltijd van 3 weken, dagen van flauwvallen, kotsen, omkooppogingen en geweld …. We hebben ook heel veel lammetjes gezien (Elke en Chris vinden dat de lammetjes superlief zijn, en willen graag eentje meenemen om op te eten). Om verder de tijd te doden voor dat de ferry kwam zijn we naar Brodick Castle gegaan. Hier hadden ze een soort botanische tuin en we hebben vele leuke foto’s kunnen maken, maar die moesten we toch even wissen!!! Dit nadat Elke en Marc er een kleine rel over hadden gemaakt Nadat alles weer was bijgelegd zijn we met de boot terug naar het vaste land gegaan. En wel in de omgebouwde Ferrari, gecamoufleerd als een Citroen AX. Met M. S. (Michael Schuemacher a.k.a. Marc Smeets) achter het stuur waren we zo terug in Glasgow. De Chauffeur en Maid hebben de Duke and Duchess afgezet in de stad, zodat er genoten kon worden van een lekker maaltijd bij de Chinees “. Tweederangs mensen zoals chauffeurs en dienstmeisjes (Marc en Elke) moeten thuis aardappelen eten in de kelder.

Zondag 14 april ’02
Eerst regen maar daarna zonnig
Na een intensieve dag als zaterdag moest er natuurlijk geluierd worden. Dus eigenlijk hebben we niet zoveel gedaan. Toch zijn we in de middag wel een ietsie pietsie actief geweest. Marc en Elke hebben de oude universiteit bekeken en hebben door het Kelvingrove park gewandeld. Er lopen daar enorm veel eekhoorntjes rond en als je wilt eten ze zelfs uit je hand. Daarna hebben we een afterneen tea gehad in The Willow Tearoom. Dit is een erg bekende tearoom die door Macintosh is ontworpen. Het was een zeer engelse, dus zware (incl. chocoladetaart, broodjes met jam en slagroom etc.), lunch. Arjen en Christine zijn gaan stadten en hebben samen in een Spaanse tapasbar gelunched. Dit was natuurlijk ook zeer lekker en voor herhaling vatbaar. Nadat we weer thuis waren en boodschappen hadden gedaan hebben we lekker gegeten en gechilled.

Maandag 15 april ’02
Rond 05.00 uur regen, overdag zonnig en lekker
Vanochtend ging voor mij (Marc) en Elke de wekker om 05.00 uur…Wat een hel! Elke moest om 07.00 uur in het vliegtuig naar Amsterdam zitten. Ze had namelijk om half twee gewoon les in Nijmegen. Nadat ik als een halve zombie Elke had weggebracht ben ik weer terug in bed gekropen om er pas weer om twaalf uur uit te komen. Arjen en Chris zijn samen al eerder in de richting van THK gegaan. Om twee uur moesten we technieken voor onze pp-patiënten. Omdat er ook een vervelende Duitser aanwezig was die vroeg wat wij vanavond gingen doen moesten we even improviseren. Christine herinnerde zich ineens dat we deze avond Indisch gingen eten met Fiona….Who the fuck is Fiona? We don´t have a bloody clue! Maar in ieder geval hoeven we vanavond geen Duits te praten.

Dinsdag 16 april ’02
Zon en wolkjes ongeveer 14 graden
Om 9.15 uur allebei een nieuwe patiënt. Aan het eind van het practicum was er reeds een afgetekend behandelplan aanwezig, gaat hier ongeveer 250 keer zo snel als in Nijmegen. Gelukkig waren het geen gecompliceerde patiënten: de ene was 20 jaar niet naar de tandarts geweest, ze had twee frames nodig, en ze had esthetische en paro-problemen. De andere was 25 jaar oud en had cariës, endo-problemen en wat cysten, extracties waren ook nodig. Vanzelfsprekend is natuurlijk dat de mondhygiëne bij beiden bar en boos was. ’s Middags zijn we met zijn drieën nar het Peoples Palace geweest. Daar werd het verhaal van Glasgow door de eeuwen heen verteld. Het was wel een beetje saai, maar nog net uit te houden. Christine die zeer geïnteresseerd is in de historische achtergronden van de metropool Glasgow was echter niet weg te slaan. Ze wilde haar geest maar steeds blijven verruimen met de massa’s aanwezige informatie!

Woensdag 17 april ’02
Bewolkt maar droog
Alweer vroeg op om de ingeroosterde vakken te doen vandaag eerst wat rommelen met onze pp-patiënten daarna 22 kindertandjes getrokken terwijl Chris ongeveer drie volwassentandjes eruit heeft gehaald. Arjen is ondertussen naar het Sciencemuseum gegaan. Tijdens de middagpauze kwamen we Sebastian tegen en we moesten mee gaan eten bij de plaatselijke chinees. Het was er echt mega gezellig: Tl-balken en een interieur waarbij de tandheelkundekantine vergeleken een sterrenrestaurant is. We baalden er echt van dat we (alweer) geen nee tegen hem hadden gezegd. Omdat Arjen morgen weer terug gaat naar Nederland hebben we een afscheidsetentje gehouden bij het beste Indiase restaurant in de stad. Het werd een avondvullend programma en we hebben lekker gegeten (en een whiskeytje gedronken).

Donderdag 18 april ’02
Bewolkt en regen
Vanochtend heeft Christine ongeveer 20 tandjes bij de kids eruit gerost terwijl ik mijn best heb gedaan op twee molaren en een premolaar bij volwassenen. Helaas brak de eerste af maar geen probleem. Ik mocht een andere patiënt gaan doen terwijl het staflid mijn achtergelaten chaos ging oplossen. Omdat we ‘s middags geen last hadden van ongenode gasten konden we zelf kiezen waar we konden gaan lunchen. Dat werd dus onze favoriete broodjeszaak! Geen Chinees voor ons dit keer. De middag werd zoals gebruikelijk weer gevuld met carieuze kindertjes. Alleen werd de middag echter wel onderbroken door een (vals) brandalarm, dus iedereen in paniek al rennend via de overvolle trappenhuizen zo snel mogelijk naar buiten, om na 10 minuten weer naar binnen te drentelen. Wel een leuke break. Het diner bestond uit een restje pasta en wat groenten. Daarna is Marc maar weer gaan trainen. Christine (die heel lui is) is niet mee gegaan (Chris: maar dat hoeft ook niet want zij is niet 3 kilo aangekomen…).

Vrijdag 19 april ’02
Eerst zon daarna bewolking en wat lichte regen
Eigenlijk is er vandaag niets gebeurd, behalve dat Marloes natuurlijk is langs gekomen. Nadat ze door paps en mams vanuit Ommen was weggebracht naar Schiphol begon de lange gevaarlijke wereldreis voor haar. Met het vliegtuig helemaal naar Glasgow. Het vliegen ging goed, ze zat schijnbaar alleen naast een dikke stinkende kerel met vieze handen. Ze arriveerde rond een uur of half tien op de zesde verdieping van het tandheelkundegebouw (ze was al om 3.50 uur opgestaan!). Omdat wij natuurlijk hard aan het werk waren is ze maar even de stad ingegaan om rond een uur of twaalf weer terug te komen. Marc heeft toen een rondleiding verzorgd, speciaal voor Marloes. We hebben samen het hele gebouw gezien inclusief de (volgens Marloes rare maar spontane en onverstaanbare) leraren. Daarna even middageten waarna we naar Winton Hills zijn gegaan om Marloes haar drie hutkoffers af te zetten. Toen was het tijd voor wat lol dus zijn we naar de driving-range gegaan om een balletje te slaan.

Bij mij ging het allemaal wel goed, de dames hadden wat last van opstartproblemen gevolgd door algehele malaise tijdens de rest van de middag. Nee, grapje het ging best goed alleen heeft Christine last van het feit dat ze altijd de beste wil zijn. Dat kan helaas niet altijd op gaan. Omdat het nu ongeveer zes uur is gaan we naar de stad wat boterhammen met kaas eten (=wat borrelen) want zoals al eerder verteld “eten” de studenten hier vroeg. We zijn weer terug uit de stad en hebben weer heel wat meegemaakt, althans de dames onder ons. Maar dat zullen ze zelf wel vertellen.

Nou ga ik typenzonder te kijken, typen. Ging best goed, maar twee foutjes. Toch maar beter wel op het beeldscherm kijken. We hebben hebben een zeer aantrekkelijke jongeman gespot, donker haar, blauwe blouse, zeer hip en zeer aantrekkelijk. Toen de pub bijna dichtging, hebben we Marc gedwongen te vragen naar zijn naam. Hij heet Ricardo en hij is 23 jaar. Nadat Marc hem had gedwongen zijn naam te vertellen, werd our Chick opeens de kroeg uitgezet. Waarom? Geen flauw idee. Dag illusie van Marloes en Christine om hem op Christines kamer te verlijden op het tweepersoons Earo-extra-bed-in-a-minute. We hebben Marc gedwongen om hem tegen te houden, maar Marc was te dronken. Nadat we de hele stad hebben afgezocht, zijn we uiteindelijk maar naar Winton Hill gegaan. Daar wachtte de volgende verrassing voor Christine en Marloes: Marc in een witte, ietwat verhullende pluisjes-onderbroek, zwarte sokken en slippers aan.

Aangezien we dit niet konden verdragn hebben we Marcs image iets verbeterd. Marc heeft een complete make-over gehad. Dit was niet geheel vrijwillig, Marloes heeft hem vastgehouden, terwijl Cristine de make-over uitvoerde (Marc: je kunt beter spreken van een aanranding!). Hele verbetering toch. Tijdens de make-over, heeft Marc een ei gekookt, gekookt eitje? Nu wil hij het opeens niet meer opeten en legt hij het in de koelkast. Dus als de mao-mensen morgen een scrambled egg willen, vinden zijn een boiled egg. Mistery of nature.

Tot zover de verhalen verzorgd door onze gast Marloes (uut Omm´n). Ze geven het idee van de avond redelijk weer. De taalfouten komen waarschijnlijk door het gebrek aan licht op de kamer. En een beetje door de overvloedig aanwezige drank!

Zaterdag 20 april ’02
Bewolkt en regenachtig
Na zo een avondje stappen moest er het een en ander uitgeslapen worden om zo de kater tot een minimum te beperken. Rond het middaguur zijn Marloes en Christine naar de Botanic Garden gegaan om de orchidee-show te gaan bekijken. Marc is iets later ook gekomen nadat Chris hem telefonisch had laten weten dat het toch wel erg de moeite waard was. Oké, het was best wel leuk om 47000 orchideeën te zien die allemaal op elkaar leken. Maar na anderhalve minuut had ik (Marc) het wel weer gezien. De twee dames kregen er helaas echter geen genoeg van. Daarna zijn we naar de Burell-collectie gegaan om weer eens een keer cultureel te doen. Ze hebben er zelfs een echt zelfportret van ene R van Rhijn hangen. Omdat je bij het museum moest betalen voor de parkeerplaatsen hebben we hem maar op een plek neergezet waar je niet hoefde te betalen: de gehandicaptenparkeerplaats, die zijn in heel Glasgow gratis. Lekker makkelijk. Volgens Marloes moet je wel gehandicapt zijn om in een AX te rijden. Marloes is altijd erg complimenteus voor Marc dat kun je wel weer merken. Na het eten zijn we naar de film Training Day gegaan. Het was een vreemde film maar wel een beetje leuk.

Zondag 21 april ’02
Regen, regen en iets meer regen…
The story that will be told is based on a true story. The names have been changed to protect the innocent. De dag begon goed, met een shopping-roes en fysieke training (fysieke training voor Marloes en Chris in de vorm van shopping en voor Marc 2 kilo heffen met zijn sliertje biceps in de sportschool). Lekker gegeten bij Whistlers Mother op Byres Road en weer een leuke film gepakt (The count of Monte Cristo) omdat er thuis niet zoveel te beleven was. Hierna zijn we naar een kroeg gegaan; the Spy… Allemaal leuk en gezellig, een paar drankjes op. Om Glasgow tijd (12 uur gaan de kroegen dicht) richting de taxistandplaats waar we netjes gingen qeuen. Hier begint een tijdsperiode van 15 minuten waarvan we nog niet weten of we het moeten herinneren of moeten vergeten. We weten niet eens of wat ons overkwam echt waar is of dat we in een twighligt-zone ingestapt zijn. Misschien waren we terechtgekomen in hel, of misschien de hemel: VOOR VOLLEDIG MENTAAL INSTABIELE TAXICHAUFFEURS. Al voordat we in de taxi zaten hadden we last van een gehoorbeschadiging. Het surroudgeluid dat uit de taxi kwam kon je in heel Glasgow horen. Gezellige Grease muziek (toevallig Grease-lightning). We zijn toch maar twijfelachtig in de taxi gestapt. Dit was dus de taxi uit de hel, maar wij kiezen ervoor te geloven dat dit de taxi was met een taxichauffeur die ongeveer 1389200 jaar XTC, cocaïne en speed heeft geslikt, gespoten en gesnoven. Ditalles gecombineerd met een grote hoeveelheid alcohol. Zijn passasiersruimte was gedecoreerd met kerstverlichting, discolicht en de twee basboxen waar de muziek uit kwam. Hier komt het leuke; er was ook nog een vuilniszak, gevuld met iets (?) aanwezig. Het vuilniszak-detail viel niet echt gelijk op als iets wat gewoonlijk in een normale situatie een ongemakkelijk gevoel zou opwekken. De muziek (die 20288899775 Decibel zou weergeven bij een meting), en de lampen en verlichting die het ritme van de muziek volgden, gaven ons een surrealistisch beeld van wat wij met zijn drieën achter in de taxi aan het meemaken waren. We werden omgegooid door een rijmanier die het ritme van de muziek volgde en die de zwaartekracht tenietdeed. Af en toe was er wel een tussenpoos waarin de taxichauffeur zelf oergeluiden ging scheeuwen: WHAAAZAAAHH…. (van de budweiser-reclame..) Aangekomen bij Winton Hills stapten we met knikkende knieën uit de taxi. Als we een dokter erbij hadden gehad, waren we allemaal naar het ziekenhuis gebracht voor de behandeling van shock-kenmerken. Nadat we betaald hadden vroeg de taxi-satan of we onze tas niet wilden vergeten. “Tas?” . Ja, de vuilniszak! Hup, eruit met de vuilnis-zak die waarschijnlijk vol zit met lijken. En nu? Nadat we allemaal 3 keer in onze broeken hebben gepoept en een nieuwe rivier (Winton river) hebben aangelegd met pis, zijn we als zombies naar binnengegaan om dit moment te verdringen. De vuilniszak hebben we maar snel in de afvalcontainer gedumpt Als moraal van het verhaal: neem nooit taxi nummer 1063 in Glasgow want die hoort eigenlijk in Diablo-land thuis met alle andere psycos. En we willen er onder geen enkel beding ooit meer over praten. Nooit.

Maandag 21 april ’02
Regen, het is weer echt Schots weer
Het is vandaag een trieste dag. Het vrolijke bloempje dat ons weekend zin heeft gegeven moest vandaag met "the big bird" weer naar Nederland. Om misverstanden te voorkomen: ja, we hebben het hier over Marloes (uut O´mmn). Om half twaalf vertrok haar vliegtuig dus heeft Marc haar met zijn sportwagen vliegensvlug weggebracht. Christine is ondertussen naar de kapper geweest (best wel duur hier de kapper, voor je het weet ben je 100 pond lichter). Daarna moesten we weer hard werken in het lab. Na het eten lekker relaxen en weer wat slaap inhalen die we de afgelopen dagen gemist hebben.

Dinsdag 22 april ’02
Het weer is weer wat beter met zon in de middag, het is zelfs een beetje warm
Deze dag begon vroeg met patiënten voor allebei. Weer even een effectief practicum gescoord, en natuurlijk met de beste resultaten. Dat is wel een voordeel als uitwisselingsstudent.

Na het middageten weer naar het lab. Hier heeft Chris vandaag een Super-superglue incident gehad. Het ging dus zo; ik wilde twee afgebroken tandjes van mijn werkmodel (die Mr. Broad voor mij had afgebroken, laat dat in ieder geval duidelijk zijn)weer lijmen op het model. Alleen het dopje van de pot zat niet vast en de hele inhoud kwam uit de fles, terecht op mijn model. Leuk of niet? Vandaag was Mr. Broad gewoon een nerveus. Dat was niet zo gek want de BBC kwam filmen voor de nieuwsuitzending van morgenavond. Het had iets te maken met Schotse tandheelkundestudenten die na hun studie op het platte land gingen werken. Wel apart om van dichtbij te zien hoe zo een opname (met heel bekende Britse interviewster) in zijn werk gaat. s´ Avonds maar even gaan trainen. Christine is een beetje een Sjaak-afhaak want ze is al twee weken niet meer gaan sporten. En maar klagen dat ze dikke armen krijgt, en zo niet op haar doctoraaluitreiking kan verschijnen. Eigen schuld dikke bult! Vanvond waren Pak en Choi in de keuken en gingen ze ons Chinese schrijfles geven. We weten nu hoe we onze naam in het Chinees moeten schrijven. Christine wist zelf ook een paar woordjes (paard en mens)en vroeg of ze de woordjes goed schreef. Uiteraard was het goed geschreven. Toen ik vroeg of ze mijn woordjes kenden werd het een beetje stil. Zelfs na lang denken wisten ze niet wat het betekende. Ikzelf ook niet want ik had de tekens regelrecht uit mijn duim gezogen.

Woensdag 23 april ’02
Lekker weer, zonnig en warm
Vroeg op en aan de arbeid was het motto vanochtend. Allerlei prothesen passen in was en aanpassen. Gaat hier allemaal net iets anders als in Nederland maar daar zijn we inmiddels al aan gewend. Omdat mijn horloge nog steeds niet terug was van de reparatie maar eens even tijdens de lunchpauze een vriendelijk babbeltje gemaakt met de horlogemaker. Hopelijk werkt dat. De middag bestond voor mij uit extracties bij volwassenen terwijl Christine op kindertjes mocht oefenen met extraheren. “Helaas” voor Chris viel haar practicum uit, dus kon ze thuis lekker van de zon genieten op haar vrije middag (dat zij ze althans). Ondertussen was ik aan het zwoegen op de faculteit. Ook heb ik per ongeluk het gebouw een beetje geruïneerd: de zon scheen deze middag direct in de behandelkamer. Dat was een beetje irritant, maar gelukkig hing er Luxaflex voor de ramen. Dus ik, met mijn altijd-alles-aanraak-vingertjes, wilde de zonwering even omlaag doen. Op het moment dat ik aan het koord trok hoorde de patiënt en ik eerst een hoop gekraak afkomstig van het plafond, gevolgd door een keihard, oorverdovend gekletter van de crashende Luxaflex. Hij kwam echt met een teringherrie naar beneden zeilen. Daar sta je dan als uitwisselingsstudent: Sorry old chaps, I did get the tooth out but I accidently wrecked the place…Bye now! Nadat ik tegelijk met Christine thuiskwam (ze was niet naar huis gegaan maar enorm gaan shoppen) zijn we na het eten naar The Glasgow Royal Music Hall gegaan om naar een of andere flapdrol te gaan luisteren die good old Blue-eyes ging imiteren. Het was echt goed en best wel leuk. Wij maakten echter deel uit van het promillage wat niet kaal, grijs, dik of op een andere manier ouderdomsgebreken vertoonde.

Donderdag 25 april ’02
Zonnig met later bewolking.
Christine ging vanochtend heel vroeg naar het vliegveld. Ze werd er naar toe gebracht daar haar eigen privé-chauffeur die daarom ook zeer vroeg uit zijn bed moest komen. Vandaag is namelijk de dag voor Chris dat zij officieel doctorandus wordt. Marc bleef dus helemaal alleen achter! Gelukkig kan Marc zichzelf heel goed vermaken (veel rukken, scheiten en boeren laten) en is dus daarna maar naar de faculteit gegaan om weer hard te gaan zwoegen tot een uur of vijf. Gelukkig was er wat avondeten in de koelkast, dat kon snel de magnetron in. Lekker snel avondeten dus. Daarna ben ik even de stress van me af gaan slaan op de golfbaan (hé dat rijmt).

Vrijdag 26 april ’02
Eerst zonnig daarna af en toe wat regen en wat meer regen.
Vandaag komt er weer bezoek, dus ben ik niet meer alleen. Mijn ouders en broer en eventueel aanstaande schoonzus komen het weekend op bezoek. Ze zijn ook bekend onder de namen Ank, Jacques, Rutger en Joyce. Helaas kon ik ze niet van het vliegtuig afhalen omdat ik ‘s morgens nog naar school moest. Maar in de middag kwamen we elkaar toevallig tegen en zijn we met zijn allen de stad gaan verkennen, die ik nu natuurlijk al lang op mijn duimpje ken. We hebben een bezoek aan de City Chambers gebracht (met alweer dezelfde grappige host). Joyce had nog een probleempje met haar bril (ze had em namelijk in de wasmachine gedaan) dus moesten we even naar de opticien toe om het te laten repareren. Zo gepiept. Alleen mocht The Hairsprayboy (also known as R.S.) van de opticien niet meer in de buurt van de bril sprayen, dit is namelijk slecht voor de brilleglazen. Na het avondeten naar Winton Drive gegaan om mijn kamer te showen.

Zaterdag 27 april ’02
Zonnig met later af en toe een klein buitje
Na het ontbijt zijn we eerst maar eens naar de Botanic Gardens gegaan om daar de mooie bloemetjes te bekijken. Voor mij was het ongeveer al de duizendste keer dat ik er nu geweest was dus was het nieuwe er een beetje af. Rutger die erg groene vingertjes heeft kreeg spontaan last van jeuk en wilde graag een keer overnachten tussen de uitheemse plantensoorten die in de kassen stonden. Vervolgens de Universiteit bekeken en het transportmuseum een bezoekje gebracht. Op de Uni vond net een huwelijk plaats in Schotse stijl. Er waren veel kilten en doedelzakken aanwezig. Fototoestellen in de aanslag dus. Na al dat culturele gedoe zijn we even gaan relaxen om daarna een uur op zoek te gaan naar een restaurant. Gelukkig hadden we vergeten een restaurant te reserveren en is het op zaterdag nooit druk in de stad. Na een uur zoeken en daarna eten is de jeugd nog even het nachtleven gaan checken. En een keer raden wie we daar tegen kwamen: Ricardo! Helaas voor Christine en Marloes. Na wat alcoholische versnaperingen maar weer op huis aan gegaan omdat de wekker morgen weer vroeg gaat. Op de terugweg naar Winton Drive vroeg ik de taxichauffeuse (ja, een vrouw achter het stuur. Dus snel de gordels om) of ze toevallig een gekke taxichauffeur kende die als een idioot tekeer gaat (de taxichauffeur van vorige week). Ze vertelde dat hij berucht is in Glasgow en dat hij een bijnaam heeft, en wel: Mad mick

Zondag 28 april ’02
Veel regen en drie seconden zon
Het is vandaag tijd om de stadse Nederlanders eens wat Schotse natuur (en regen) te laten zien. Dus met zijn allen de auto in om door het landschap te gaan crossen. We zijn langs Loch Lomond (A 82) en Loch long (A83 B 828, 839 en A815) en Loch Fine naar Inveraray gereden. Daar hebben het kasteel bezocht. Daarna weer de auto in om via de A819 naar Loch Awe te rijden. Via de A85 zijn we via Crianlarich weer op de A 82 beland om weer richting Glasgow te gaan. Inmiddels was Christine ook weer in het land gearriveerd. We hebben met zijn allen wat Italiaans gegeten. Wat Chris ondertussen in Nederland heeft meegemaakt kan ze beter zelf vertellen. (Chris: er valt niet zo veel te vertellen: Donderdag doctorandus geworden, daarna alles zuipen wat er valt te zuipen, zuipen, wereldkampioen in alcohol drinken nog meer drinken, niet meer kunnen staan, kotsen, kotsen en vrijdag alleen maar kotsen en kotsen en eigenlijk nog een beetje kotsen)

Maandag 29 april ’02
Zonnig en af en toe een bui.
Nieuw bezoek arriveerde vanochtend op het vliegveld. Miranda komt een weekje vakantie houden in Glasgow. Terwijl de familie Smeets naar Edinburgh ging en Miranda ging slapen zijn de harde werkers naar school gegaan om lol te trappen op het lab. Rond half acht hadden we in de stad afgesproken om samen met zijn allen te eten. Na een copieuze maaltijd was iedereen voldaan en moe. Dus lekker naar huis om te relaxen.

Dinsdag 30 april ’02
Regen, regen, regen
Om het feest kompleet te maken arriveerde Elke vanochtend ook in Glasgow. Omdat wij weer hard moesten studeren moest Elke alleen door de grote boze wereld naar Winton Drive komen. Dat is uiteindelijk ook gelukt. Tijdens de behandeling ging, net als een tijdje geleden, het brandalarm af.

Iedereen snelde naar buiten om vijf minuten later weer naar binnen te snellen. Het regende namelijk cats and dogs. Om half een zou iedereen zich verzamelen bij THK om samen een broodje te gaan eten. Na het eten hebben Chris en ik nog even iedereen het gebouw laten zien (inclusief Mr. Sharkey die iedereen hartelijk welkom heette en gelijk zijn verontschuldigingen maakte voor het slechte weer). Daarna moest de familie naar het vliegveld. De achtergebleven tandheelkundestudenten gingen zichzelf vermaken bij Mr. Broad in het lab. Bepaalde (Duitse) studenten waren vanmiddag verbazingwekkend stil. Misschien kwam het door de grote Nederlandse invasie waardoor hij zich in de minderheid voelde (en terecht!!). Nadat de dames boodschappen hadden gedaan ging Chris ons met haar kookkunsten verrassen. Op een of andere manier wilde ze de brandweer ook verrassen met haar kookkunsten. Na een half uur kokkerellen ging namelijk, de tweede keer vandaag, het brandalarm af. Het harde zwoegen achter het fornuis veroorzaakte zoveel rook dat de rookmelder geactiveerd werd. Christine´s kookkunsten werd door de brandweer erg gewaardeerd: ze waren met drie brandweerauto’s uitgerukt. Iedereen had zich in de tussentijd naar buiten gehaast dus het binnenplein zag letterlijk zwart van de buitenlanders. Nadat Christine ongelofelijk op haar flikker had gekregen in bijzijn van alle medebewoners mocht iedereen weer naar binnen (Chris: en hier mijn versie: Ik had van betrouwbare bronnen gehoord dat er weer nieuwe terroristische aanslagen gepland werden in het House of Al Qaida, Branche Winton Drive in Glasgow. Zoals alle andere goede blanke antichrists, wilde ik dit voorkomen. Ik heb door het activeren van het brandalarm aanslagen kunnen verhinderen. Ik had van mijn bronnen gehoord dat dit gepland zou worden op dinsdagavond, rond etenstijd 30 april. Het was ook een goed excuus om lekkere mannen te lokken in brandweer-unifomen. Gelukkig kwamen er maar liefst 3 brandweerauto’s naar Lister House. De brandweermannen wilden natuurlijk allemaal op stap met mij. Maar ik zei dat ik al een vriendje had. Helaas voor hen, dus reden ze gewoon weer weg. Maar het Al Quaida House zal nu wel een aanslag tegen mij plannen!!) Het eten werd toen door Chris afgemaakt en we hebben uiteindelijk laat maar toch lekker gegeten. (Engelse Shepards Pie)